Pacjent onkologiczny może otrzymać transport sanitarny finansowany przez Narodowy Fundusz Zdrowia, ale samo rozpoznanie nowotworu nie oznacza automatycznie prawa do bezpłatnego przejazdu na każdą wizytę, badanie lub podanie leczenia. O kwalifikacji decyduje lekarz, który ocenia przede wszystkim aktualny stan chorego, jego zdolność do samodzielnego poruszania się, możliwość korzystania z transportu publicznego oraz cel przewozu.
Transport sanitarny służy pacjentom, którzy ze względów medycznych wymagają przewozu dostosowanego do stanu zdrowia. Może umożliwić dotarcie do placówki, kontynuację rozpoczętego leczenia albo bezpieczny powrót do domu po hospitalizacji. Nie jest natomiast zwykłą usługą przewozową uruchamianą tylko dlatego, że szpital znajduje się daleko, pacjent nie ma samochodu albo bliscy nie mogą zawieźć go na wizytę.
Bezpłatny transport przysługuje przede wszystkim wtedy, gdy pacjent ma dysfunkcję narządu ruchu uniemożliwiającą korzystanie z komunikacji publicznej, a przejazd do najbliższej placówki jest potrzebny do natychmiastowego podjęcia lub zachowania ciągłości leczenia. Jeżeli chory może poruszać się samodzielnie, ale potrzebuje pomocy drugiej osoby podczas podróży albo pojazdu dostosowanego do potrzeb osoby z niepełnosprawnością, transport może być częściowo odpłatny. W takim przypadku NFZ pokrywa 40 proc. kosztów, a pacjent pozostałe 60 proc. Choroby nowotworowe należą do grup schorzeń uprawniających do takiego dofinansowania, jeśli jednocześnie spełnione są przesłanki dotyczące sprawności pacjenta.
Czym jest transport sanitarny?
Transport sanitarny jest świadczeniem zdrowotnym polegającym na przewozie pacjenta w warunkach odpowiednich do jego stanu. Od zwykłego przewozu odróżnia go medyczne uzasadnienie, odpowiednio przygotowany pojazd oraz możliwość zapewnienia opieki personelu.
Nie każdy transport sanitarny wymaga obecności lekarza. Zakres zespołu zależy od stanu pacjenta i rodzaju przewozu. Osoba stabilna, która nie może chodzić lub siedzieć w zwykłym samochodzie, może wymagać przewozu na noszach. Inny pacjent może potrzebować tlenu, monitorowania albo pomocy pielęgniarskiej.
NFZ odróżnia transport sanitarny od transportu medycznego między szpitalami. Ten drugi dotyczy pacjentów w cięższym stanie, którzy wymagają podczas przejazdu nadzoru lekarza, ratownika medycznego lub pielęgniarki. Organizuje go szpital, w którym pacjent aktualnie przebywa.
Czy pacjent onkologiczny ma automatycznie prawo do bezpłatnego transportu?
Nie. Rozpoznanie choroby nowotworowej samo w sobie nie przesądza o całkowicie bezpłatnym przejeździe.
Znaczenie ma stopień sprawności. Pacjent, który chodzi samodzielnie, może wejść do samochodu albo autobusu i nie potrzebuje specjalnych warunków, nie otrzyma transportu wyłącznie dlatego, że jest leczony onkologicznie. Trudności organizacyjne, brak kierowcy w rodzinie, koszt paliwa czy duża odległość nie są samodzielnymi wskazaniami medycznymi.
Inaczej wygląda sytuacja chorego po rozległej operacji, z niedowładem, złamaniem patologicznym, znacznym osłabieniem, zaawansowanymi przerzutami do kości albo inną dysfunkcją narządu ruchu, która uniemożliwia korzystanie z transportu publicznego. Jeżeli przejazd jest konieczny do rozpoczęcia lub kontynuacji leczenia, lekarz może wystawić zlecenie na transport bezpłatny.
Pacjent onkologiczny, który porusza się samodzielnie, ale nie jest w stanie bez pomocy korzystać z komunikacji publicznej albo wymaga specjalnie przystosowanego pojazdu, może zostać zakwalifikowany do przewozu częściowo odpłatnego. Choroby nowotworowe zostały wprost wymienione wśród schorzeń, przy których NFZ finansuje 40 proc. kosztów takiego transportu.
Kiedy transport sanitarny jest całkowicie bezpłatny?
Bezpłatny przewóz może zostać zapewniony, jeżeli lekarz stwierdzi konieczność natychmiastowego podjęcia leczenia albo zachowania ciągłości rozpoczętej terapii, a stan pacjenta uniemożliwia korzystanie z publicznych środków transportu z powodu dysfunkcji narządu ruchu.
Transport obejmuje przejazd do najbliższej placówki, która może udzielić potrzebnego świadczenia, oraz – gdy jest to uzasadnione – drogę powrotną. Pacjent nie otrzymuje automatycznie prawa do wyboru dowolnego, odległego szpitala tylko dlatego, że woli być leczony właśnie tam.
W onkologii zachowanie ciągłości leczenia może dotyczyć między innymi kolejnych etapów terapii, badań wykonywanych w związku z trwającym leczeniem albo przewozu między placówkami. Każdorazowo lekarz musi jednak ustalić, czy pacjent rzeczywiście nie jest zdolny do skorzystania ze zwykłego transportu.
Kiedy pacjent płaci 60 proc. kosztów?
Transport częściowo odpłatny dotyczy osoby zdolnej do samodzielnego poruszania się bez stałej pomocy, która jednak podczas korzystania z komunikacji publicznej potrzebuje pomocy innej osoby albo pojazdu dostosowanego do potrzeb osób z niepełnosprawnościami.
NFZ finansuje wówczas 40 proc. kosztów, a pacjent pokrywa pozostałe 60 proc.
Możliwość ta dotyczy określonych grup chorób, w tym chorób nowotworowych, krwi i narządów krwiotwórczych, układu nerwowego, oddechowego, krążenia, ruchu i układu trawiennego. Samo występowanie jednej z tych chorób nadal nie wystarcza. Muszą istnieć również medyczne ograniczenia dotyczące korzystania z komunikacji publicznej.
Jeżeli pacjent nie spełnia warunków transportu bezpłatnego lub dofinansowanego, może skorzystać z przewozu na własny koszt.
Kto wystawia zlecenie na transport sanitarny?
Zależy to od tego, kto prowadzi leczenie i dokąd pacjent ma zostać przewieziony.
Lekarz POZ może wystawić zlecenie między innymi na przewóz z miejsca zamieszkania do szpitala, zakładu opieki długoterminowej, na leczenie dzienne, pierwszorazową wizytę u specjalisty oraz na zabiegi i procedury wynikające z procesu leczenia prowadzonego przez lekarza rodzinnego.
Jeśli pacjent pozostaje już pod opieką poradni specjalistycznej i transport jest potrzebny do kolejnych wizyt lub procedur związanych z tym leczeniem, odpowiedzialność spoczywa na poradni. Specjalista nie powinien odsyłać pacjenta do lekarza rodzinnego wyłącznie po „przepisanie” zlecenia potrzebnego do kontynuacji opieki specjalistycznej.
Szpital organizuje transport, gdy pacjent wymaga przewiezienia do innego ośrodka, na badanie realizowane podczas hospitalizacji albo do domu po zakończeniu pobytu, jeżeli z powodu dysfunkcji narządu ruchu nie może samodzielnie się poruszać.
Czy lekarz rodzinny może wystawić transport na pierwszą wizytę u onkologa?
Może, jeżeli pacjent wymaga transportu ze względów medycznych i spełnia warunki wynikające ze swojego stanu zdrowia.
Transport sanitarny w POZ może obejmować przewóz z domu na pierwszorazową wizytę w poradni specjalistycznej i z powrotem. Dotyczy to również pierwszej konsultacji onkologicznej, jeśli chory nie może dotrzeć zwykłym środkiem transportu.
Po objęciu pacjenta opieką poradni kolejne transporty potrzebne do kontynuacji leczenia powinien zapewniać świadczeniodawca specjalistyczny, o ile wskazania nadal się utrzymują.
Kto organizuje przejazdy na chemioterapię?
Jeżeli chemioterapia jest prowadzona przez ośrodek onkologiczny, a pacjent spełnia warunki transportu sanitarnego, zlecenie i organizację przewozu powinien zapewnić podmiot prowadzący leczenie.
Nie oznacza to, że każda osoba przyjmująca chemioterapię otrzyma karetkę. Wielu pacjentów może samodzielnie dojechać do szpitala, nawet jeśli po podaniu leku odczuwa zmęczenie albo nudności. Kwalifikacja powinna uwzględniać rzeczywistą sprawność oraz bezpieczeństwo podróży.
Jeżeli pogorszenie po leczeniu jest przewidywalne i utrudnia samodzielny powrót, warto omówić to z onkologiem przed podaniem kolejnego cyklu. Lekarz może ocenić potrzebę transportu, zmianę leczenia wspomagającego albo konieczność pozostania w placówce dłużej.
Brak samochodu nie jest podstawą do zlecenia. Podstawą może być natomiast taka dysfunkcja, która uniemożliwia bezpieczne korzystanie z innych środków transportu.
Transport na radioterapię
Radioterapia często wymaga codziennych dojazdów przez kilka tygodni. Także w tym przypadku sama częstotliwość wizyt nie daje automatycznie prawa do przewozu finansowanego przez NFZ.
Jeżeli pacjent może poruszać się sam i korzystać z komunikacji publicznej, organizuje dojazd we własnym zakresie. Jeśli jego stan uniemożliwia taki sposób podróżowania, lekarz prowadzący radioterapię może ocenić wskazania do transportu.
Warto zgłosić pogorszenie sprawności, nasilony ból, objawy neurologiczne, osłabienie kończyn czy problemy z utrzymaniem pozycji siedzącej. Ocena może zmieniać się w trakcie leczenia. Pacjent, który na początku terapii dojeżdżał samodzielnie, może później wymagać innej organizacji przewozu.
Czy transport przysługuje na badania TK, rezonans, PET-CT lub biopsję?
Może przysługiwać, jeżeli badanie jest elementem prowadzonej diagnostyki lub leczenia, a stan pacjenta spełnia warunki transportu.
Zlecenie powinien wystawić podmiot, który zleca badanie i odpowiada za dany etap opieki. Jeżeli tomografię, PET-CT albo biopsję organizuje ośrodek onkologiczny, to z nim należy ustalać transport. Lekarz rodzinny nie powinien przejmować organizacji badania potrzebnego specjaliście.
Jeżeli procedura wynika z leczenia prowadzonego przez POZ albo dotyczy pierwszej wizyty specjalistycznej, zlecenie może wystawić lekarz rodzinny.
Nie ma natomiast prawa do transportu tylko dlatego, że placówka znajduje się daleko lub badanie odbywa się wcześnie rano.
Kto zapewnia transport po wypisie ze szpitala?
Szpital odpowiada za transport pacjenta do domu, jeżeli po zakończeniu hospitalizacji chory ma dysfunkcję narządu ruchu i nie może samodzielnie się poruszać.
Dotyczy to także wypisu ze szpitalnego oddziału ratunkowego. Pacjent nie powinien być odsyłany do POZ po zlecenie na przewóz, który wynika bezpośrednio z zakończonego pobytu w szpitalu.
Szpital powinien ocenić możliwości bezpiecznego transportu jeszcze przed wypisem. Znaczenie ma nie tylko przejazd, lecz również sposób przekazania pacjenta. Jeżeli chory leży, wymaga wniesienia, tlenu albo określonej pozycji, informacje te muszą zostać uwzględnione podczas organizacji.
Szpital nie ma jednak obowiązku przewiezienia sprawnego pacjenta do domu tylko dlatego, że rodzina nie może po niego przyjechać.
Czy szpital musi zawieźć pacjenta do dowolnie wybranego miejsca?
Prawo do transportu po wypisie nie oznacza nieograniczonej możliwości wskazania dowolnego adresu w Polsce.
Zasadniczo chodzi o powrót do miejsca zamieszkania lub pobytu, z którego pacjent będzie mógł bezpiecznie korzystać z dalszej opieki. Nietypowa sytuacja, na przykład konieczność przewiezienia chorego do domu członka rodziny, który ma sprawować opiekę, powinna zostać uzgodniona ze szpitalem przed wypisem.
Istotne jest wykazanie medycznej i opiekuńczej potrzeby takiego rozwiązania. Sam wybór bardziej odległego adresu może wymagać dodatkowych ustaleń albo częściowej odpłatności.
Transport między szpitalami
Jeśli pacjent wymaga przeniesienia do innego szpitala w celu kontynuowania leczenia, wykonania procedury albo uzyskania świadczenia niedostępnego w obecnej placówce, transport organizuje szpital kierujący.
Nie jest to zadanie rodziny. Szpital powinien uzgodnić przyjęcie pacjenta z placówką docelową, przekazać dokumentację oraz dobrać zespół odpowiedni do stanu chorego.
W 2025 roku NFZ przypominał świadczeniodawcom, że przed przewozem należy uzgodnić przekazanie pacjenta z docelowym szpitalem, złożyć zlecenie na transport oraz – w uzasadnionych przypadkach – zapewnić podczas przejazdu odpowiednią opiekę lekarską.
Rodzina nie powinna być proszona o przewożenie chorego wymagającego nadzoru medycznego prywatnym samochodem między dwoma oddziałami.
Transport sanitarny a karetka pogotowia
Planowy transport sanitarny nie jest tym samym co wezwanie zespołu ratownictwa medycznego.
Karetki systemu Państwowego Ratownictwa Medycznego służą do udzielania pomocy osobom w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego. Nie należy dzwonić pod numer 112 lub 999 wyłącznie dlatego, że pacjent potrzebuje transportu na zaplanowaną wizytę, nie ma samochodu albo nie otrzymał zlecenia.
Jeżeli jednak stan nagle się pogarsza i pojawiają się objawy mogące zagrażać życiu lub prowadzić do ciężkiego uszkodzenia zdrowia, należy wezwać pomoc. U pacjenta onkologicznego mogą to być między innymi nasilona duszność, utrata przytomności, masywne krwawienie, objawy udaru, silny ból z nagłym niedowładem, drgawki albo ciężka reakcja po leczeniu.
Lekarz, który stwierdzi stan nagłego zagrożenia, może wezwać zespół ratownictwa zamiast organizować planowy transport.
Czy transport obejmuje drogę powrotną?
Może obejmować przejazd w obie strony, jeżeli wynika to ze zlecenia i stanu pacjenta.
Transport POZ obejmuje w określonych sytuacjach drogę z miejsca zamieszkania do świadczeniodawcy i z powrotem. Podobnie poradnia specjalistyczna może organizować przewóz na kolejne wizyty oraz powrót, jeśli wskazania nadal się utrzymują.
Nie należy zakładać, że kierowca będzie czekał przez cały czas trwania wizyty lub leczenia. Organizacja może obejmować dwa odrębne przejazdy, a pacjent powinien ustalić szczegóły z placówką.
Przed wyjazdem warto wiedzieć, gdzie zgłosić gotowość do powrotu, jaki może być czas oczekiwania i czy osoba towarzysząca może jechać razem z chorym.
Czy opiekun może jechać z pacjentem?
Możliwość przejazdu osoby towarzyszącej zależy od stanu pacjenta, rodzaju pojazdu, liczby miejsc i decyzji podmiotu realizującego transport.
Jeżeli obecność opiekuna jest medycznie potrzebna, na przykład ze względu na zaburzenia poznawcze, trudności komunikacyjne albo konieczność pomocy po dotarciu do placówki, warto zgłosić to lekarzowi wystawiającemu zlecenie.
Nie ma jednak automatycznej gwarancji przewozu dowolnej osoby bliskiej. Karetka nie pełni funkcji zwykłej taksówki rodzinnej, a pierwszeństwo ma bezpieczeństwo chorego i zespołu.
Czy pacjent musi mieć orzeczenie o niepełnosprawności?
Nie zawsze. O kwalifikacji decyduje aktualny stan zdrowia i medyczna zdolność do korzystania z transportu publicznego, a nie sam fakt posiadania formalnego orzeczenia.
Pacjent bez orzeczenia może mieć głęboką, czasową dysfunkcję ruchową po operacji lub w czasie ciężkiego leczenia. Z kolei osoba z orzeczeniem może poruszać się samodzielnie i nie wymagać transportu sanitarnego na konkretną wizytę.
Lekarz powinien oceniać rzeczywistą sprawność, potrzebę pomocy i warunki przewozu.
Czy wiek pacjenta daje prawo do bezpłatnego przejazdu?
Nie. Wysoki wiek sam w sobie nie jest wskazaniem do transportu sanitarnego.
Starsza osoba może otrzymać zlecenie, jeżeli z powodu stanu zdrowia nie może korzystać z komunikacji publicznej albo spełnia warunki przewozu częściowo odpłatnego. Sprawny senior nie otrzyma transportu wyłącznie ze względu na metrykę.
Podobnie samotne zamieszkanie i brak rodziny nie przesądzają o prawie do karetki, choć powinny zostać uwzględnione przy planowaniu bezpiecznego wypisu i dalszej opieki.
Czy transport może przewieźć pacjenta leżącego?
Tak. Transport sanitarny może być dostosowany do pacjenta leżącego i obejmować przewóz na noszach.
Lekarz powinien wskazać potrzeby wynikające ze stanu chorego. Placówka organizująca przewóz musi wiedzieć, czy pacjent może siedzieć, czy wymaga pozycji leżącej, tlenu, opieki medycznej, pomocy przy przeniesieniu albo specjalnego zabezpieczenia.
Rodzina powinna wcześniej poinformować o barierach architektonicznych, takich jak brak windy, wąska klatka schodowa czy wysokie piętro. Może to wpłynąć na skład zespołu i sposób realizacji świadczenia.
Czym jest transport sanitarny „daleki”?
Transport daleki w POZ dotyczy szczególnych sytuacji związanych z dużą odległością albo powrotem po leczeniu za granicą.
Może zostać przyznany pacjentowi, który ze względów medycznych musi korzystać z określonych świadczeń specjalistycznych oddalonych od miejsca zamieszkania o więcej niż 120 km, licząc przejazd tam i z powrotem, a jego stan nie pozwala na samodzielny dojazd. Może również dotyczyć wysokospecjalistycznych świadczeń dostępnych tylko w wybranych ośrodkach.
Nie wystarczy, że pacjent sam wybrał odległy szpital. Musi istnieć medyczne uzasadnienie korzystania z konkretnego ośrodka albo brak możliwości wykonania świadczenia bliżej.
Transport daleki może również obejmować przewóz od granicy Polski do domu lub odpowiedniego szpitala po leczeniu za granicą, jeśli stan chorego jest stabilny, ale nie pozwala na samodzielny powrót.
Jak uzyskać zgodę na transport daleki?
Pacjent, członek rodziny albo opiekun prawny składa wniosek do dyrektora właściwego oddziału wojewódzkiego NFZ.
Lekarz POZ ocenia medyczną zasadność wniosku, ale ostateczną decyzję podejmuje Fundusz. W przypadku transportu do odległej poradni w Polsce trzeba dołączyć dokument z placówki specjalistycznej, która ma wykonać świadczenie. Przy powrocie po leczeniu zagranicznym potrzebne jest odpowiednie zaświadczenie szpitala sporządzone w języku polskim.
Wniosku nie należy składać w ostatniej chwili. Procedura wymaga oceny dokumentów i wydania pisemnej decyzji.
Czy karta DiLO daje prawo do transportu?
Nie. Karta Diagnostyki i Leczenia Onkologicznego przyspiesza organizację diagnostyki i terapii, ale nie jest zleceniem na transport sanitarny.
Pacjent z kartą DiLO podlega tym samym zasadom kwalifikacji transportowej co inni chorzy. Lekarz musi ocenić stan ruchowy, możliwość korzystania z komunikacji publicznej i cel przewozu.
Karta może potwierdzać etap leczenia i potrzebę pilnej diagnostyki, ale nie zastępuje osobnej decyzji medycznej dotyczącej przejazdu.
Czy lekarz może odmówić zlecenia?
Tak, jeśli uzna, że pacjent nie spełnia medycznych warunków albo może bezpiecznie dotrzeć w inny sposób.
Lekarz powinien jednak wyjaśnić decyzję. Pacjent może zapytać, czy problem polega na braku wskazań, niewłaściwym podmiocie odpowiedzialnym za przewóz, czy konieczności częściowej odpłatności.
Jeżeli zlecenie powinien wystawić specjalista lub szpital, lekarz rodzinny może odmówić przejęcia tego obowiązku. Nie oznacza to, że pacjent w ogóle nie ma prawa do transportu, lecz że powinien go zapewnić podmiot prowadzący dany etap leczenia.
W razie zmiany stanu zdrowia pacjent może poprosić o ponowną ocenę. Znaczne osłabienie, utrata sprawności albo złamanie mogą zmienić kwalifikację.
POZ – co może zrobić dla pacjenta lekarz, pielęgniarka i położna?
Dentysta przed chemioterapią i radioterapią – dlaczego trzeba wyleczyć zęby?
Czy lekarz rodzinny może skierować na USG? Lista badań na NFZ
Co zrobić, gdy poradnia odsyła po zlecenie do POZ?
Najpierw trzeba ustalić, czy jest to pierwsza wizyta u specjalisty, czy kolejny etap leczenia.
Przy pierwszorazowej konsultacji transport może organizować POZ. Jeżeli pacjent pozostaje już pod opieką poradni, a przewóz jest potrzebny do dalszych wizyt lub procedur specjalistycznych, transport powinna zapewnić poradnia. Rzecznik Praw Pacjenta wskazuje wprost, że poradnia specjalistyczna odpowiada za transport na kolejne wizyty, jeśli wskazania nadal istnieją.
Pacjent może poprosić o rozmowę z osobą odpowiedzialną za organizację transportu lub kierownikiem poradni. Warto powołać się na fakt pozostawania pod opieką placówki i poprosić o pisemne wyjaśnienie odmowy.
Co zrobić, gdy szpital odmawia transportu po wypisie?
Pacjent lub rodzina powinni zgłosić, że chory nie może samodzielnie się poruszać i wymaga przewozu dostosowanego do stanu zdrowia.
Należy poprosić lekarza prowadzącego o ponowną ocenę oraz odnotowanie decyzji w dokumentacji. Warto także zwrócić się do kierownika oddziału, pełnomocnika do spraw praw pacjenta albo dyrekcji szpitala.
Rzecznik Praw Pacjenta wskazuje, że szpital odpowiada za transport do domu po hospitalizacji lub pobycie na SOR, gdy pacjent z powodu dysfunkcji narządu ruchu nie może samodzielnie się poruszać.
Jeżeli odmowa może doprowadzić do niebezpiecznego wypisu, nie należy podpisywać oświadczeń sugerujących, że transport został zapewniony, jeżeli w rzeczywistości go nie ma.
Czy można samemu zamówić karetkę i otrzymać zwrot kosztów?
Zasadniczo nie należy zakładać, że NFZ zwróci koszt prywatnie zamówionego transportu tylko dlatego, że pacjent uznawał go za potrzebny.
Transport finansowany publicznie wymaga zlecenia i organizacji przez właściwy podmiot leczniczy. Samodzielne zamówienie prywatnej karetki jest usługą komercyjną, za którą pacjent zwykle płaci według cennika przewoźnika.
W sytuacji spornej warto przed poniesieniem kosztu skontaktować się z NFZ lub Rzecznikiem Praw Pacjenta. Późniejsze dochodzenie zwrotu może być trudne, nawet jeśli pacjent uważa, że odmowa była nieuzasadniona.
Jak przygotować pacjenta do planowego transportu?
Przed przyjazdem zespołu należy przygotować dokument tożsamości, skierowanie lub informacje o e-zleceniu, dokumentację potrzebną w placówce, listę leków i rzeczy potrzebne podczas dłuższego pobytu.
Pacjent powinien przyjąć leki zgodnie z zaleceniami, chyba że przed badaniem obowiązują inne instrukcje. Warto zabrać wodę, środki higieniczne, zapasowe materiały stomijne, leki ratunkowe oraz telefon do opiekuna.
Placówkę transportową trzeba poinformować o tlenoterapii, stomii, cewniku, ranach, ryzyku zakażenia, znacznej masie ciała, problemach z komunikacją i barierach w budynku.
Jeżeli pacjent nie może zostać sam po powrocie, opiekun powinien być dostępny w ustalonym czasie.
Co oznacza dla pacjenta transport „do najbliższej placówki”?
Bezpłatny transport jest co do zasady realizowany do najbliższego podmiotu udzielającego świadczeń we właściwym zakresie.
Pacjent zachowuje prawo wyboru placówki medycznej, ale prawo to nie zawsze oznacza, że NFZ sfinansuje przewóz do dowolnie wybranego, dalszego ośrodka. Jeżeli potrzebne świadczenie jest dostępne bliżej, transport do odległego miasta może nie zostać pokryty.
Wyjątek może dotyczyć sytuacji, gdy określone leczenie wysokospecjalistyczne jest dostępne tylko w wybranej placówce albo istnieją medyczne powody kontynuowania terapii w konkretnym ośrodku. W przypadku odległości przekraczającej 120 km może mieć zastosowanie procedura transportu dalekiego.
Gdzie zgłosić nieuzasadnioną odmowę?
Najpierw należy skontaktować się z lekarzem lub placówką, która powinna wystawić zlecenie i zorganizować przewóz.
Jeżeli problem nie zostanie rozwiązany, pacjent może złożyć skargę do oddziału wojewódzkiego NFZ. Może również zwrócić się do Rzecznika Praw Pacjenta, szczególnie gdy szpital lub poradnia przerzucają odpowiedzialność między sobą albo wypisują niesamodzielnego chorego bez bezpiecznego transportu.
NFZ wskazuje, że w przypadku odmowy transportu pacjent powinien najpierw wyjaśnić sytuację z lekarzem wystawiającym zlecenie, a następnie może złożyć skargę do Funduszu.
Pomoc można uzyskać pod numerem Telefonicznej Informacji Pacjenta 800 190 590.
Co to oznacza dla pacjenta?
Choroba nowotworowa nie zapewnia automatycznie bezpłatnej karetki na każdą wizytę. O prawie do transportu decyduje przede wszystkim aktualna sprawność pacjenta oraz medyczna potrzeba przewozu.
Bezpłatny transport może otrzymać chory, który z powodu dysfunkcji narządu ruchu nie może korzystać z komunikacji publicznej i musi dotrzeć do najbliższej placówki w celu rozpoczęcia lub kontynuacji leczenia.
Jeżeli pacjent porusza się samodzielnie, lecz potrzebuje pomocy podczas podróży albo przystosowanego pojazdu, może zostać zakwalifikowany do transportu częściowo odpłatnego. W przypadku chorób nowotworowych NFZ pokrywa wtedy 40 proc. kosztów.
Lekarz rodzinny może zlecić transport między innymi na pierwszą wizytę u specjalisty. Kolejne przejazdy związane z leczeniem onkologicznym powinna organizować poradnia lub szpital prowadzący terapię.
Po zakończeniu hospitalizacji szpital powinien zapewnić transport do domu pacjentowi, który z powodu dysfunkcji narządu ruchu nie może samodzielnie się poruszać.
Karta DiLO nie jest zleceniem na transport, a karetki ratownictwa medycznego nie służą do realizacji zaplanowanych przejazdów.
L4 w chorobie nowotworowej – kto wystawia zwolnienie i na jak długo?
Skierowanie z POZ – kiedy jest potrzebne na badania i do specjalisty?
Czy pacjent onkologiczny ma bezpłatny transport na NFZ?
Może go otrzymać, jeśli jego stan uniemożliwia korzystanie z transportu publicznego i przejazd jest potrzebny do leczenia.
Czy sam rak daje prawo do karetki?
Nie. Liczy się aktualna sprawność i medyczna potrzeba transportu.
Kto wystawia zlecenie na transport sanitarny?
Lekarz POZ, lekarz specjalista albo szpital – zależnie od etapu i miejsca leczenia.
Czy lekarz rodzinny może zlecić transport do onkologa?
Tak, między innymi na pierwszorazową wizytę, jeżeli istnieją wskazania.
Kto organizuje transport na kolejne wizyty u onkologa?
Poradnia specjalistyczna prowadząca pacjenta, jeśli nadal istnieją wskazania.
Kto organizuje transport na chemioterapię?
Ośrodek prowadzący leczenie, jeśli lekarz zakwalifikuje pacjenta.
Czy transport na radioterapię jest bezpłatny?
Może być, jeśli pacjent spełnia warunki medyczne. Codzienne dojazdy same w sobie nie wystarczają.
Czy można otrzymać transport na PET-CT?
Tak, jeśli badanie jest elementem leczenia i stan pacjenta uzasadnia przewóz.
Czy karta DiLO wystarcza?
Nie. Potrzebne jest odrębne zlecenie i kwalifikacja.
Czy osoba chodząca może dostać transport?
Może otrzymać przewóz częściowo odpłatny, jeśli wymaga pomocy w komunikacji publicznej lub przystosowanego pojazdu.
Ile płaci pacjent przy częściowej odpłatności?
60 proc. kosztów. NFZ pokrywa 40 proc.
Czy choroby nowotworowe są objęte transportem częściowo odpłatnym?
Tak, jeżeli spełnione są także warunki dotyczące sprawności.
Czy potrzebne jest orzeczenie o niepełnosprawności?
Nie zawsze. Decyduje stan zdrowia oceniony przez lekarza.
Czy wysoki wiek uprawnia do transportu?
Nie sam w sobie.
Czy brak samochodu jest wskazaniem?
Nie.
Czy samotne mieszkanie daje prawo do karetki?
Nie automatycznie, ale powinno być uwzględniane przy bezpiecznym planowaniu wypisu.
Czy szpital musi odwieźć pacjenta do domu?
Tak, jeśli pacjent po hospitalizacji ma dysfunkcję narządu ruchu i nie może samodzielnie się poruszać.
Czy dotyczy to również SOR?
Tak.
Czy szpital może odesłać po zlecenie do lekarza rodzinnego?
Nie powinien, jeżeli transport wynika z wypisu ze szpitala.
Czy rodzina musi przewozić pacjenta między szpitalami?
Nie. Transport organizuje szpital.
Czy transport obejmuje drogę powrotną?
Może obejmować przejazd w obie strony, jeśli wynika to ze zlecenia.
Czy karetka czeka podczas wizyty?
Nie zawsze. Powrót może być realizowany osobnym przejazdem.
Czy opiekun może jechać razem z pacjentem?
Zależy od potrzeb medycznych i możliwości pojazdu.
Czy transport może przewieźć osobę leżącą?
Tak.
Czy trzeba płacić za wniesienie pacjenta?
Sposób przekazania chorego powinien zostać ustalony w ramach organizacji właściwego transportu. Należy wcześniej zgłosić bariery architektoniczne.
Co to jest transport daleki?
To przewóz dotyczący szczególnych sytuacji, między innymi do specjalistycznej placówki oddalonej o ponad 120 km w obie strony.
Kto zatwierdza transport daleki?
Dyrektor oddziału wojewódzkiego NFZ po rozpatrzeniu wniosku.
Czy można zamówić prywatną karetkę i dostać zwrot?
Nie należy zakładać zwrotu. Prywatny transport jest zwykle opłacany przez pacjenta.
Czy można wezwać 112 na planową chemioterapię?
Nie. Ratownictwo medyczne służy stanom nagłego zagrożenia.
Gdzie zgłosić odmowę?
Do lekarza i kierownika placówki, a następnie do oddziału NFZ lub Rzecznika Praw Pacjenta.
Źródło: Narodowy Fundusz Zdrowia: poradnik dotyczący transportu sanitarnego, warunków przewozu bezpłatnego i częściowo odpłatnego, zasad kwalifikacji pacjentów z chorobami nowotworowymi oraz odpowiedzialności POZ, specjalisty i szpitala. Pacjent.gov.pl: informacje o transporcie sanitarnym w POZ, poziomie odpłatności, transporcie dalekim i procedurze uzyskania zgody oddziału NFZ. Rzecznik Praw Pacjenta: aktualne zasady organizowania transportu przez poradnię specjalistyczną i szpital, w tym transport po wypisie pacjenta z dysfunkcją narządu ruchu. Narodowy Fundusz Zdrowia: komunikat dotyczący organizacji transportu medycznego między placówkami i obowiązku uzgodnienia przyjęcia pacjenta w szpitalu docelowym.
• Artykuł zaktualizowano: