Skierowanie z POZ – kiedy jest potrzebne na badania i do lekarza specjalisty?

Podstawowa opieka zdrowotna jest dla większości pacjentów pierwszym etapem diagnostyki w publicznym systemie ochrony zdrowia. To do lekarza POZ zgłaszamy się z nowymi objawami, pogorszeniem samopoczucia, problemem wymagającym wykonania badań albo podejrzeniem choroby, którą powinien zająć się specjalista. Lekarz przeprowadza wywiad, bada pacjenta i ocenia, czy problem można rozpoznać oraz leczyć na poziomie przychodni, czy konieczne jest skierowanie do poradni specjalistycznej.

W praktyce skierowanie otwiera dostęp do wielu świadczeń finansowanych przez Narodowy Fundusz Zdrowia. Nie oznacza to jednak, że lekarz POZ jest wyłącznie osobą przekazującą pacjenta dalej. Jego zadaniem jest ustalenie, jakie postępowanie jest uzasadnione medycznie, rozpoczęcie diagnostyki i leczenia oraz wybór kolejnego etapu opieki. Część badań może zlecić sam, a do większości poradni specjalistycznych wystawić e-skierowanie.

Od tej zasady istnieją wyjątki. Do niektórych lekarzy można zapisać się na NFZ bez wcześniejszej wizyty w POZ. Od 17 września 2025 roku lista takich świadczeń została rozszerzona o medycynę sportową, pomoc psychologiczną i usługi optometrysty. Pacjent powinien jednak rozróżniać wizytę finansowaną przez NFZ od konsultacji prywatnej. Do lekarza przyjmującego prywatnie skierowanie zazwyczaj nie jest potrzebne, ale wykonane w ten sposób świadczenie nie jest rozliczane przez Fundusz.

Lekarz POZ jako pierwszy etap diagnostyki

Pacjent nie musi sam wiedzieć, jakiej specjalności dotyczy jego problem zdrowotny. Podobne objawy mogą występować w przebiegu różnych chorób, dlatego przed skierowaniem do konkretnej poradni potrzebna jest ocena medyczna. Ból brzucha może wymagać leczenia w POZ, diagnostyki laboratoryjnej, badania obrazowego albo konsultacji gastroenterologicznej, chirurgicznej czy ginekologicznej. Przewlekłe zmęczenie może być związane między innymi z niedokrwistością, zaburzeniami hormonalnymi, infekcją, chorobą metaboliczną lub innym stanem wymagającym dalszej diagnostyki.

Lekarz POZ przeprowadza wywiad, ocenia zgłaszane dolegliwości i wyniki dotychczasowych badań. Następnie może rozpocząć leczenie, zlecić diagnostykę dostępną w podstawowej opiece zdrowotnej albo wystawić skierowanie do ambulatoryjnej opieki specjalistycznej. Skierowanie powinno wynikać ze stanu zdrowia pacjenta i wskazań medycznych. Nie jest dokumentem wystawianym automatycznie na życzenie osoby zgłaszającej się do przychodni. Rola lekarza rodzinnego nie kończy się również w chwili przekazania pacjenta specjaliście. POZ nadal może prowadzić leczenie innych chorób, realizować profilaktykę, odnawiać część stale przyjmowanych leków oraz kontrolować ogólny stan zdrowia. Ma to szczególne znaczenie w przypadku osób leczonych jednocześnie w kilku poradniach.

Kiedy potrzebne jest skierowanie do specjalisty?

W ambulatoryjnej opiece specjalistycznej finansowanej przez NFZ zasadą jest, że pacjent musi posiadać skierowanie. Dotyczy to między innymi pierwszej wizyty u: kardiologa, neurologa, endokrynologa, diabetologa, gastroenterologa, pulmonologa, nefrologa, reumatologa, alergologa, ortopedy, okulisty, laryngologa, urologa, dermatologa, hematologa, chirurga naczyniowego oraz wielu innych specjalistów.

Nie jest to pełny katalog poradni wymagających skierowania. Najprostsza zasada jest taka, że skierowanie jest potrzebne do każdego specjalisty przyjmującego na NFZ, chyba że dana specjalność została wyraźnie objęta ustawowym wyjątkiem.

Skierowanie może wystawić lekarz ubezpieczenia zdrowotnego, jeżeli stwierdzi medyczną potrzebę konsultacji. Najczęściej robi to lekarz POZ, ponieważ to on jest pierwszym punktem kontaktu pacjenta z systemem. Jeżeli jednak potrzebę kolejnej konsultacji stwierdzi lekarz specjalista prowadzący pacjenta, nie powinien odsyłać go wyłącznie po nowe skierowanie do przychodni rodzinnej. Specjalista może kierować na dalsze konsultacje i badania niezbędne w prowadzonym przez siebie leczeniu.

Po przyjęciu pacjenta do poradni skierowanie obejmuje leczenie danego problemu zdrowotnego. Lekarz specjalista wyznacza terminy kontroli, zleca konieczne badania, przepisuje leki i decyduje o dalszym postępowaniu. Pacjent nie musi przed każdą kolejną wizytą kontrolną uzyskiwać nowego skierowania z POZ, o ile leczenie w poradni nie zostało zakończone.

E-skierowanie nie oznacza gwarancji konsultacji u konkretnego lekarza

Większość skierowań jest obecnie wystawiana elektronicznie. Pacjent otrzymuje czterocyfrowy kod, który wraz z numerem PESEL pozwala zapisać się do wybranej placówki. Dokument jest także widoczny na Internetowym Koncie Pacjenta i w aplikacji mojeIKP. E-skierowania wystawia się między innymi do poradni specjalistycznych, szpitali, na część badań, zabiegów i leczenie uzdrowiskowe.

Pacjent może wybrać poradnię posiadającą umowę z NFZ, nie musi więc korzystać wyłącznie z placówki znajdującej się w miejscu zamieszkania. Termin konsultacji zależy jednak od dostępności świadczeń oraz kategorii medycznej określonej na skierowaniu. Informacji o czasie oczekiwania można szukać w prowadzonej przez NFZ wyszukiwarce terminów leczenia. Wystawienie skierowania nie jest równoznaczne z obowiązkiem przyjęcia pacjenta tego samego dnia. Wyjątkiem są sytuacje nagłego zagrożenia życia lub zdrowia, w których nie należy czekać na planową konsultację specjalistyczną, lecz korzystać z pomocy ratownictwa medycznego albo szpitalnego oddziału ratunkowego.

POZ – pierwszy punkt kontaktu z ochroną zdrowia. Co może zrobić dla pacjenta lekarz, pielęgniarka i położna?

Lekarz POZ nie chce wystawić skierowania lub zlecić badania. Jakie prawa ma pacjent?

Jakie badania może zlecić lekarz POZ?

Lekarz podstawowej opieki zdrowotnej ma do dyspozycji określony katalog badań finansowanych przez NFZ. Może zlecić między innymi badania krwi i moczu, badania biochemiczne, hormonalne, mikrobiologiczne, elektrokardiografię, spirometrię oraz wybrane badania ultrasonograficzne i radiologiczne. Dokładny zakres zależy od aktualnego koszyka świadczeń gwarantowanych oraz wskazań medycznych.

Wśród badań możliwych do zlecenia z poziomu POZ znajdują się również gastroskopia, kolonoskopia i – w określonych sytuacjach – tomografia komputerowa płuc. Badania są wykonywane w laboratorium lub pracowni, z którymi dana placówka POZ ma podpisaną umowę. Pacjent nie wybiera więc dowolnego prywatnego laboratorium i nie otrzymuje później automatycznego zwrotu kosztów.

Tomografię komputerową płuc lekarz POZ może zlecić po stwierdzeniu nieprawidłowości w badaniu radiologicznym klatki piersiowej, jeżeli konieczne jest pogłębienie diagnostyki. W przychodniach realizujących odpowiednią ścieżkę opieki koordynowanej lekarz rodzinny może także wystawić skierowanie na tomografię komputerową tętnic wieńcowych przy wskazaniach do diagnostyki choroby niedokrwiennej serca.

Nie każde badanie dostępne w systemie może jednak zostać zlecone przez lekarza rodzinnego. Część specjalistycznej diagnostyki pozostaje w kompetencji poradni specjalistycznych lub szpitali. Jeżeli potrzebę wykonania takiego badania stwierdza specjalista prowadzący pacjenta, to on powinien wystawić odpowiednie skierowanie. Odsyłanie pacjenta do POZ wyłącznie po dokument dotyczący diagnostyki pozostającej w zakresie leczenia specjalistycznego nie jest właściwym sposobem organizacji opieki.

Skierowanie na badanie nie jest wystawiane na życzenie

Pacjent może poinformować lekarza, jakie badanie chciałby wykonać, przedstawić swoje obawy oraz zapytać o możliwą diagnostykę. Ostateczna decyzja o zleceniu badania należy jednak do lekarza. Musi on ocenić, czy dane badanie jest uzasadnione, czy jego wynik może wpłynąć na dalsze postępowanie oraz czy nie należy rozpocząć diagnostyki od innej metody. Dotyczy to również badań wykonywanych profilaktycznie. Część z nich można otrzymać po konsultacji z lekarzem lub pielęgniarką POZ, a inne są dostępne bez skierowania w ramach programów profilaktycznych. Przykładem są badania prowadzone w programach profilaktyki raka piersi i raka szyjki macicy. W 2026 roku uprawnione kobiety mogą zapisać się między innymi na test HPV HR w programie profilaktycznym bez skierowania. Wyniki badań powinny zostać ocenione przez osobę, która je zleciła. Samodzielne wykonywanie rozbudowanych pakietów laboratoryjnych może prowadzić do wykrycia nieznacznych odchyleń, które nie muszą oznaczać choroby, ale wymagają interpretacji w kontekście objawów, leków i stanu pacjenta.

Do jakich lekarzy nie trzeba mieć skierowania?

Według aktualnych zasad skierowanie nie jest potrzebne do następujących lekarzy i świadczeń specjalistycznych finansowanych przez NFZ:

Psychiatra

Do lekarza psychiatry można zapisać się bez skierowania. Dotyczy to sytuacji, gdy pacjent potrzebuje diagnostyki lub leczenia zaburzeń psychicznych. Brak skierowania ma umożliwić szybszy dostęp do pomocy w przypadku depresji, nasilonego lęku, zaburzeń snu, objawów psychotycznych, kryzysu psychicznego lub innych problemów wymagających oceny lekarskiej.

Ginekolog i położnik

Kobieta nie potrzebuje skierowania do poradni ginekologiczno-położniczej. Może zgłosić się bezpośrednio między innymi z powodu niepokojących objawów, zaburzeń miesiączkowania, dolegliwości bólowych, ciąży, potrzeby kontroli ginekologicznej lub konsultacji dotyczącej profilaktyki.

Onkolog

Do onkologa nie trzeba mieć skierowania. Pacjent może zgłosić się bezpośrednio do poradni onkologicznej, choć w praktyce przydatne są wyniki dotychczasowych badań oraz dokumentacja opisująca podejrzenie lub rozpoznanie choroby nowotworowej.

Brak konieczności posiadania skierowania nie oznacza, że każda osoba zgłaszająca się z niespecyficznymi objawami powinna pomijać lekarza POZ. Lekarz rodzinny może rozpocząć diagnostykę, zlecić podstawowe badania i pomóc określić, do jakiej poradni pacjent powinien trafić. W przypadku podejrzenia nowotworu może także – po spełnieniu odpowiednich kryteriów – wystawić kartę diagnostyki i leczenia onkologicznego.

Wenerolog

Bez skierowania dostępna jest konsultacja w poradni wenerologicznej. Jest ona przeznaczona dla osób z objawami lub podejrzeniem choroby przenoszonej drogą płciową. Możliwość bezpośredniego zgłoszenia się ma ułatwiać szybkie rozpoczęcie diagnostyki i ograniczać dalsze szerzenie się zakażeń.

Dentysta

Skierowanie nie jest wymagane do lekarza dentysty. Pacjent posiadający prawo do świadczeń może korzystać z usług stomatologicznych w gabinecie, który ma umowę z NFZ, w granicach świadczeń finansowanych ze środków publicznych. Nie wszystkie procedury i materiały stosowane w prywatnej stomatologii są jednak dostępne bezpłatnie w ramach Funduszu.

Lekarz medycyny sportowej

Od 17 września 2025 roku skierowanie nie jest potrzebne również do lekarza medycyny sportowej. Zmiana ma znaczenie przede wszystkim dla osób wymagających oceny zdolności do uprawiania sportu, w tym dzieci i młodzieży uczestniczących w zorganizowanym współzawodnictwie sportowym. Bezpośredni dostęp dotyczy świadczeń udzielanych w placówkach posiadających odpowiednią umowę z NFZ.

Aktualną listę specjalności lekarskich dostępnych bez skierowania tworzą zatem: psychiatra, ginekolog i położnik, onkolog, wenerolog, dentysta oraz lekarz medycyny sportowej.

Psycholog i optometrysta także bez skierowania

Od 17 września 2025 roku bez skierowania można korzystać również ze świadczeń psychologa i optometrysty finansowanych przez NFZ. Nie są to jednak lekarze specjaliści, dlatego należy wskazać ich osobno.

Psycholog zajmuje się między innymi oceną funkcjonowania psychicznego i udzielaniem pomocy psychologicznej. Nie jest lekarzem, nie prowadzi farmakoterapii i co do zasady nie wystawia recept. Gdy konieczna jest diagnoza lekarska, ocena wskazań do stosowania leków albo wystawienie zwolnienia lekarskiego, odpowiednim specjalistą jest psychiatra.

Optometrysta przeprowadza badanie wzroku, ocenia ostrość widzenia i dobiera korekcję okularową lub soczewki kontaktowe. Nie zastępuje jednak okulisty w diagnostyce i leczeniu chorób oka. Jeżeli podczas badania stwierdzi objawy wymagające konsultacji lekarskiej, pacjent może zostać skierowany do okulisty. Wprowadzenie bezpośredniego dostępu do optometrysty nie oznacza jednocześnie zniesienia obowiązku skierowania do poradni okulistycznej.

Kto jeszcze może korzystać ze specjalistów bez skierowania?

Przepisy przewidują również grupy pacjentów posiadających szczególne uprawnienia. Bez skierowania do ambulatoryjnej opieki specjalistycznej mogą w określonych sytuacjach korzystać między innymi osoby chore na gruźlicę, osoby zakażone wirusem HIV, inwalidzi wojenni i wojskowi, osoby represjonowane, kombatanci oraz niektóre inne grupy wskazane w przepisach. Zakres uprawnień zależy od statusu pacjenta i dokumentów, które go potwierdzają. Skierowania nie wymaga także leczenie uzależnień. Bezpośrednio po pomoc może zgłosić się zarówno osoba uzależniona, jak i – w zakresie przewidzianych świadczeń – członek jej rodziny lub osoba bliska. Osobne zasady dotyczą nagłych zachorowań, urazów, zatruć i stanów zagrożenia życia. Pacjent nie musi uzyskiwać skierowania przed wezwaniem zespołu ratownictwa medycznego lub zgłoszeniem się na SOR, jeżeli sytuacja rzeczywiście wymaga natychmiastowej pomocy.

Brak skierowania nie zawsze oznacza, że POZ warto pominąć

Możliwość bezpośredniego zapisu do określonego specjalisty jest prawem pacjenta. Nie oznacza jednak, że każdą diagnostykę należy rozpoczynać w poradni specjalistycznej. W przypadku ogólnych, niejednoznacznych dolegliwości lekarz POZ może szybciej wykonać podstawową ocenę, zlecić pierwsze badania i pomóc wybrać właściwy kierunek dalszego postępowania. Dotyczy to także podejrzenia choroby nowotworowej. Do onkologa nie potrzeba skierowania, ale wiele objawów, takich jak osłabienie, utrata masy ciała, ból, kaszel czy nieprawidłowe wyniki morfologii, może mieć różne przyczyny. Rozpoczęcie diagnostyki w POZ pozwala ustalić, czy potrzebny jest onkolog, hematolog, gastroenterolog, pulmonolog albo lekarz innej specjalności. Bezpośrednia wizyta u specjalisty może być natomiast uzasadniona, gdy pacjent ma objawy jednoznacznie związane z daną dziedziną, wcześniej rozpoznaną chorobę lub wynik badania wskazujący na potrzebę konkretnej konsultacji.

Skierowanie od lekarza prywatnego – co warto wiedzieć?

Wizyta prywatna nie zawsze daje możliwość skorzystania z kolejnego świadczenia na NFZ. Lekarz przyjmujący wyłącznie komercyjnie może wystawić skierowanie na leczenie szpitalne, jeżeli stan pacjenta tego wymaga. Skierowanie do szpitala może bowiem wystawić każdy lekarz, także przyjmujący prywatnie. Inaczej może wyglądać dostęp do planowych świadczeń ambulatoryjnych i badań finansowanych przez Fundusz. Aby skierowanie było podstawą bezpłatnej realizacji świadczenia w ramach NFZ, musi zostać wystawione zgodnie z zasadami obowiązującymi w publicznym systemie. Pacjent, który otrzymuje dokument podczas prywatnej konsultacji, powinien upewnić się, czy badanie lub wizyta zostaną wykonane na NFZ, czy odpłatnie. Lekarz POZ nie powinien być traktowany jako osoba zobowiązana do przepisywania skierowań i zaleceń wydanych prywatnie. Może zapoznać się z dokumentacją, ale odpowiada za własną decyzję medyczną. Jeżeli uzna wskazania za zasadne i dane świadczenie znajduje się w jego kompetencjach, może wystawić skierowanie. Nie jest jednak zobowiązany zrobić tego automatycznie.

Co zrobić, gdy specjalista zleca badania?

Jeżeli lekarz poradni specjalistycznej prowadzącej leczenie na NFZ uznaje, że potrzebne są dodatkowe badania związane z diagnozowaną chorobą, powinien sam je zlecić. Dotyczy to także badań kontrolnych potrzebnych przed kolejną wizytą. Pacjent nie powinien być odsyłany do lekarza rodzinnego tylko dlatego, że część takich badań znajduje się również w katalogu POZ. Zasada ta wynika z odpowiedzialności za całość prowadzonego leczenia. Lekarz, który potrzebuje wyniku do podjęcia decyzji terapeutycznej, powinien wystawić odpowiednie skierowanie i wskazać miejsce realizacji świadczenia zgodnie z organizacją swojej placówki. POZ może natomiast zlecić badania związane z problemami zdrowotnymi, które sam diagnozuje lub leczy. Rozdzielenie tych obowiązków ma zapobiegać przerzucaniu odpowiedzialności pomiędzy poradnią specjalistyczną a lekarzem rodzinnym.

Jak przygotować się do pierwszej wizyty u onkologa? Praktyczny poradnik dla pacjenta

Co to oznacza dla pacjenta?

W większości przypadków pierwszym miejscem, do którego warto zgłosić się z nowym problemem zdrowotnym, pozostaje przychodnia POZ. Lekarz rodzinny może przeprowadzić badanie, zlecić podstawową diagnostykę, rozpocząć leczenie i – jeżeli jest to konieczne – wystawić skierowanie do odpowiedniej poradni specjalistycznej. Skierowanie jest potrzebne do większości specjalistów przyjmujących na NFZ. Bez niego można zapisać się do psychiatry, ginekologa i położnika, onkologa, wenerologa, dentysty oraz lekarza medycyny sportowej. Bez skierowania są również dostępne świadczenia psychologa i optometrysty, którzy nie są lekarzami. Pacjent powinien pamiętać, że brak obowiązku posiadania skierowania nie gwarantuje natychmiastowego terminu wizyty ani nie oznacza możliwości skorzystania z dowolnego prywatnego gabinetu na koszt NFZ. Placówka musi mieć umowę z Funduszem na dane świadczenie. Jeżeli potrzebę dalszej diagnostyki stwierdza lekarz specjalista prowadzący pacjenta, to on powinien wystawić skierowania na badania i konsultacje związane z tym leczeniem. Pacjent nie musi wracać do POZ po nowy dokument przed każdą wizytą kontrolną u tego samego specjalisty.

Nowe zasady kolejek do lekarzy od 1 lipca. Co zmienia NFZ?

Centralna e-rejestracja od 1 lipca: mammografia, test HPV HR i pierwsza wizyta u kardiologa

Czy do każdego lekarza specjalisty na NFZ potrzebne jest skierowanie?

Nie. Skierowanie nie jest potrzebne do psychiatry, ginekologa i położnika, onkologa, wenerologa, dentysty i lekarza medycyny sportowej. Bez skierowania są także dostępne świadczenia psychologa i optometrysty.

Czy do okulisty trzeba mieć skierowanie?

Tak. Wizyta w poradni okulistycznej finansowana przez NFZ zasadniczo wymaga skierowania. Bez skierowania można natomiast skorzystać ze świadczenia optometrysty, jeżeli jest ono realizowane w ramach umowy z Funduszem.

Czy do dermatologa potrzebne jest skierowanie?

Tak. Dermatolog nie znajduje się na ogólnej liście lekarzy dostępnych bez skierowania. Wyjątkiem mogą być osoby posiadające szczególne uprawnienia wynikające z przepisów.

Czy do kardiologa trzeba mieć skierowanie?

Tak. Pierwsza planowa wizyta u kardiologa na NFZ wymaga skierowania. Po przyjęciu do poradni i objęciu leczeniem kolejne wizyty dotyczące tego samego problemu wyznacza specjalista.

Czy do onkologa potrzebne jest skierowanie?

Nie. Pacjent może zapisać się do onkologa bez skierowania. Warto zabrać wyniki badań i dokumentację medyczną dotyczącą podejrzenia albo rozpoznania choroby.

Czy do hematologa potrzebne jest skierowanie?

Tak. Planowa konsultacja hematologiczna finansowana przez NFZ wymaga skierowania, o ile pacjent nie posiada szczególnych uprawnień zwalniających z tego obowiązku.

Czy do psychiatry trzeba mieć skierowanie?

Nie. Pacjent może zgłosić się do psychiatry bez skierowania.

Czy do psychologa trzeba mieć skierowanie?

Nie. Od 17 września 2025 roku skierowanie nie jest wymagane do świadczeń psychologa finansowanych przez NFZ. Należy jednak sprawdzić, czy wybrana placówka posiada odpowiedni kontrakt.

Czy do optometrysty trzeba mieć skierowanie?

Nie. Od 17 września 2025 roku świadczenia optometrysty są dostępne bez skierowania. Optometrysta nie jest jednak lekarzem okulistą i nie leczy chorób oczu.

Czy lekarz POZ musi zlecić badanie, o które prosi pacjent?

Nie. Lekarz podejmuje decyzję na podstawie objawów, badania i wskazań medycznych. Pacjent ma prawo przedstawić swoje obawy i zapytać o diagnostykę, ale nie może wymagać wystawienia skierowania na dowolnie wybrane badanie.

Czy lekarz specjalista powinien kierować na potrzebne mu badania?

Tak. Jeżeli badania są potrzebne do diagnostyki lub leczenia prowadzonego przez specjalistę w ramach NFZ, to poradnia specjalistyczna powinna je zlecić. Pacjent nie powinien być odsyłany wyłącznie po takie skierowanie do lekarza rodzinnego.

Czy na kolejną wizytę u specjalisty potrzebne jest nowe skierowanie?

Nie, jeżeli pacjent nadal jest leczony w danej poradni z powodu tego samego problemu zdrowotnego. Kolejne terminy ustala specjalista. Nowe skierowanie może być potrzebne po zakończeniu leczenia albo przy zgłoszeniu nowego, niezwiązanego problemu.

Czy skierowanie jest potrzebne do prywatnego specjalisty?

Zazwyczaj nie. Pacjent może sam umówić i opłacić prywatną konsultację. Wyjątkiem mogą być konkretne badania lub procedury, których wykonanie wymaga formalnego skierowania ze względów medycznych, na przykład badania wykorzystujące promieniowanie jonizujące.

Czy do szpitala potrzebne jest skierowanie?

Do planowego leczenia szpitalnego zasadniczo potrzebne jest skierowanie, które może wystawić każdy lekarz, również przyjmujący prywatnie. Skierowanie nie jest potrzebne w stanie nagłego zagrożenia życia lub zdrowia.

^{Źródło: Pacjent.gov.pl: „Kto i kiedy nie potrzebuje skierowania”, „Skierowanie do specjalisty”, „Jakie badania może zlecić lekarz POZ”, „E-skierowanie”, „Rejestracja do specjalisty”, „Skierowanie do szpitala” oraz informacje dotyczące dostępu do systemu ochrony zdrowia. Narodowy Fundusz Zdrowia: informacje o świadczeniach podstawowej opieki zdrowotnej, tomografii komputerowej i rezonansie magnetycznym, leczeniu stomatologicznym, szczególnych uprawnieniach pacjentów oraz programach profilaktycznych. Rzecznik Praw Pacjenta: komunikat „Nowa lista lekarzy specjalistów dostępnych bez skierowania od 17 września 2025 r.”. Akademia NFZ: informacje dotyczące dostępu do leczenia psychiatrycznego i leczenia uzależnień.}

Podstawowa opieka zdrowotna. Co może zrobić dla pacjenta lekarz, pielęgniarka i położna?

Niedobór kadr w onkologii. Jak wpływa na diagnostykę i leczenie pacjentów?

Do jakich lekarzy specjalistów nie potrzeba skierowania? Nowa lista dla pacjentów

• Artykuł zaktualizowano: 19 lipca 2026