Pacjent onkologiczny po rozległej operacji, długiej hospitalizacji albo w okresie znacznego osłabienia może nie wymagać dalszego pobytu w szpitalu, a jednocześnie nie być zdolny do samodzielnego funkcjonowania. Codzienna opieka może obejmować zmianę opatrunków, pielęgnację odleżyn, obsługę cewnika, podawanie leków, karmienie oraz pomoc w utrzymaniu higieny. Część takich chorych może zostać objęta pielęgniarską opieką długoterminową domową finansowaną przez Narodowy Fundusz Zdrowia.
Świadczenie jest przeznaczone dla osób obłożnie i przewlekle chorych, które przebywają w domu, nie potrzebują całodobowej hospitalizacji, ale wymagają systematycznej i intensywnej opieki pielęgniarskiej. O przyjęciu nie decyduje jednak samo rozpoznanie raka, wiek pacjenta ani fakt, że mieszka sam. Podstawowym kryterium jest poziom niesamodzielności oceniany w skali Barthel. Do opieki kwalifikuje wynik wynoszący nie więcej niż 40 punktów.
Pielęgniarska opieka długoterminowa nie oznacza całodobowej obecności pielęgniarki w mieszkaniu ani przejęcia wszystkich obowiązków rodziny. Pielęgniarka wykonuje zaplanowane świadczenia, ocenia stan chorego, uczy opiekunów pielęgnacji i pomaga rozwiązywać problemy zdrowotne związane z niesamodzielnością. Bliscy nadal odpowiadają za opiekę między wizytami, przygotowanie posiłków, obecność przy chorym i realizację wielu codziennych czynności.
Skala Barthel decyduje o kwalifikacji
Skala Barthel służy do oceny zdolności wykonywania podstawowych czynności dnia codziennego. Nie mierzy zaawansowania nowotworu ani nasilenia bólu. Pokazuje przede wszystkim, w jakim stopniu pacjent jest w stanie samodzielnie jeść, myć się, ubierać, korzystać z toalety, kontrolować potrzeby fizjologiczne, przemieszczać się oraz wchodzić po schodach.
Im niższy wynik, tym większa niesamodzielność. Pacjent, który uzyskał 40 punktów lub mniej, może spełniać podstawowe kryterium pielęgniarskiej opieki długoterminowej. Sama liczba punktów nie oznacza jednak automatycznego rozpoczęcia wizyt. Potrzebne są także skierowanie, prawidłowo wypełniona karta oceny oraz przyjęcie pacjenta przez świadczeniodawcę mającego umowę z NFZ.
Dwie osoby z tym samym rozpoznaniem onkologicznym mogą otrzymać zupełnie różne wyniki. Pacjent z chorobą przerzutową, który nadal porusza się i wykonuje większość codziennych czynności, może nie uzyskać wymaganej punktacji. Z kolei osoba po operacji lub powikłaniach leczenia, która jest zależna od pomocy przy myciu, ubieraniu i przemieszczaniu, może zostać zakwalifikowana, nawet jeśli jej leczenie przeciwnowotworowe zostało już zakończone.
Ocena może zostać przeprowadzona przez lekarza albo pielęgniarkę. Powinna opisywać rzeczywisty stan pacjenta, a nie możliwości, które miał przed chorobą. Jeśli chory wykonuje czynność tylko przy pomocy drugiej osoby, powinno to zostać uwzględnione.
Kto wystawia skierowanie?
Do rozpoczęcia opieki potrzebne jest skierowanie wystawione przez lekarza ubezpieczenia zdrowotnego, czyli lekarza udzielającego świadczeń finansowanych przez NFZ. Może to być lekarz rodzinny, lekarz szpitalny albo specjalista prowadzący pacjenta.
Do skierowania dołącza się kartę oceny pacjenta według skali Barthel. Dokumenty należy przekazać wybranemu podmiotowi realizującemu pielęgniarską opiekę długoterminową domową.
Jeżeli pacjent jest wypisywany ze szpitala w stanie znacznej niesamodzielności, potrzebę dalszej opieki warto zgłosić jeszcze przed opuszczeniem oddziału. Lekarz szpitalny zna aktualny stan chorego i może przygotować dokumentację umożliwiającą kontynuację opieki w domu. Rodzina powinna zapytać, kto wypełni skalę Barthel, czy zostanie wystawione skierowanie oraz gdzie znajdują się najbliższe placówki realizujące świadczenie.
Gdy niesamodzielność pojawiła się lub pogłębiła już po wypisie, dokumenty może przygotować lekarz POZ. Warto przekazać mu karty informacyjne, zalecenia ze szpitala i listę wykonywanych procedur, na przykład informacje o ranach, stomii, cewniku, żywieniu dojelitowym czy potrzebie podawania leków.
Jak znaleźć pielęgniarską opiekę długoterminową?
Pacjent lub rodzina mogą wybrać świadczeniodawcę mającego umowę z NFZ na realizację pielęgniarskiej opieki długoterminowej domowej. Wykaz placówek jest dostępny w wyszukiwarce podmiotów współpracujących z Funduszem. Pacjent.gov.pl zaleca wybranie w wyszukiwarce specjalizacji „długoterminowa opieka pielęgniarska”, a następnie województwa i miejscowości.
Przed przekazaniem dokumentów warto zadzwonić i zapytać, czy placówka obejmuje opieką rejon zamieszkania pacjenta, jakie dokumenty są wymagane i czy może rozpocząć wizyty od razu. Samo skierowanie nie gwarantuje natychmiastowego przyjęcia, jeżeli świadczeniodawca nie ma wolnego miejsca. Można kontaktować się z kilkoma placówkami. Skierowania nie należy jednak jednocześnie realizować w kilku miejscach. Gdy jedna z nich przyjmie pacjenta, pozostałe powinny zostać poinformowane, że opieka nie jest już potrzebna.
Co robi pielęgniarka podczas wizyt?
Zakres świadczeń zależy od stanu pacjenta oraz przygotowanego planu opieki. Pielęgniarka może leczyć rany i odleżyny, wykonywać oraz zmieniać opatrunki, wymieniać cewniki, podawać leki, robić zastrzyki i podłączać zlecone wlewy. Może również pomagać w pionizacji, prowadzić podstawowe ćwiczenia oddechowe i ogólnousprawniające.
Istotną częścią wizyt jest przygotowanie rodziny do dalszej pielęgnacji. Pielęgniarka może pokazać, jak bezpiecznie zmieniać pozycję chorego, myć go w łóżku, zmieniać pieluchomajtki, podawać leki i posiłki, obserwować skórę oraz ograniczać ryzyko odleżyn. Pomaga też ocenić, jaki sprzęt może być potrzebny w domu, na przykład łóżko rehabilitacyjne, materac przeciwodleżynowy, wózek, balkonik lub podnośnik. Pielęgniarka może, w granicach swoich uprawnień, wystawiać zlecenia na niektóre wyroby medyczne, kierować na określone badania oraz kontynuować wybrane leki. Nie zastępuje jednak lekarza w sytuacji wymagającej rozpoznania nowego problemu lub zmiany leczenia przeciwnowotworowego.
Ile wizyt przysługuje?
Wizyty powinny odbywać się nie rzadziej niż cztery razy w tygodniu. Zasadniczo są realizowane od poniedziałku do piątku w godzinach od 8.00 do 20.00. W medycznie uzasadnionych przypadkach mogą odbywać się również w soboty oraz dni ustawowo wolne od pracy. Częstotliwość większa niż minimalna zależy od stanu chorego i planu pielęgnacji. Nie każdy pacjent będzie odwiedzany codziennie, a wizyta nie trwa przez cały dzień. Pielęgniarka wykonuje konkretne czynności, ocenia stan zdrowia, przekazuje zalecenia i opuszcza dom. W nocy oraz poza godzinami pracy opieki długoterminowej pilne świadczenia pielęgniarskie mogą być realizowane w ramach nocnej i świątecznej opieki zdrowotnej, jeżeli sytuacja tego wymaga. Stan bezpośredniego zagrożenia życia wymaga natomiast kontaktu z ratownictwem medycznym, a nie oczekiwania na planową wizytę.
Czy opieka jest bezpłatna?
Świadczenia wykonywane przez pielęgniarkę w ramach umowy z NFZ są bezpłatne dla pacjenta. Obejmują opiekę pielęgnacyjną, edukację, przygotowanie chorego i rodziny do samoopieki oraz pomoc w pozyskiwaniu sprzętu potrzebnego do pielęgnacji i rehabilitacji. Nie oznacza to jednak, że pielęgniarka dostarcza wszystkie leki, opatrunki, środki higieniczne i wyroby medyczne. Pacjent lub opiekun zapewnia produkty zalecone przez lekarza, realizując recepty i zlecenia. Dotyczy to między innymi leków, środków opatrunkowych, pieluchomajtek i części sprzętu. Jeśli pielęgniarka zaleca zakup produktu, warto zapytać, czy jest on refundowany i kto może wystawić zlecenie. Rodzina nie powinna automatycznie ponosić pełnego kosztu sprzętu, zanim sprawdzi możliwość finansowania przez NFZ, PFRON, pomoc społeczną lub wypożyczalnię.
Pielęgniarska opieka długoterminowa a pielęgniarka POZ
Każdy pacjent objęty podstawową opieką zdrowotną ma prawo do świadczeń pielęgniarki POZ. Pielęgniarska opieka długoterminowa jest jednak bardziej intensywną formą wsparcia dla osób o wysokim stopniu niesamodzielności. Pielęgniarka POZ wykonuje wizyty domowe w sytuacjach uzasadnionych stanem pacjenta, realizuje zlecone zabiegi, prowadzi profilaktykę i edukację. Nie oznacza to jednak regularnej obecności co najmniej cztery razy w tygodniu. Gdy chory wymaga stałego, powtarzalnego zestawu świadczeń, opieka długoterminowa może być właściwszą formą. Po rozpoczęciu świadczeń pielęgniarka opieki długoterminowej informuje lekarza i pielęgniarkę POZ o objęciu pacjenta opieką, jej zakończeniu oraz istotnych zmianach stanu zdrowia. Obie formy opieki powinny się uzupełniać, a nie prowadzić do przerzucania odpowiedzialności między placówkami.
Opieka długoterminowa a hospicjum domowe
Pielęgniarska opieka długoterminowa nie jest hospicjum domowym. Podstawowym celem opieki długoterminowej jest pielęgnacja osoby przewlekle chorej i niesamodzielnej. Kwalifikacja opiera się głównie na skali Barthel, a opiekę realizuje przede wszystkim pielęgniarka.
Hospicjum domowe jest formą specjalistycznej opieki paliatywnej przeznaczonej dla osób z zaawansowaną chorobą zagrażającą życiu, które wymagają łagodzenia bólu i innych objawów. Zapewnia opiekę zespołu obejmującego lekarza, pielęgniarkę, a także możliwość wsparcia psychologicznego i duchowego. Pacjent i rodzina mają całodobowy kontakt telefoniczny z zespołem w sytuacjach nagłych.
Pacjent nie może być jednocześnie objęty pielęgniarską opieką długoterminową domową oraz hospicjum domowym. Jeśli stan chorego onkologicznego zmienia się i na pierwszy plan wysuwają się ból, duszność, nudności, lęk albo inne objawy wymagające specjalistycznego leczenia paliatywnego, właściwsze może być hospicjum.
Nie oznacza to, że hospicjum jest rozwiązaniem wyłącznie na ostatnie dni życia. O kwalifikacji powinien zdecydować lekarz na podstawie rozpoznania, objawów i potrzeb chorego.
Jak zmienić lekarza rodzinnego w 2026 roku? Deklaracja POZ przez IKP krok po kroku
Skierowanie z POZ – kiedy jest potrzebne na badania i do specjalisty?
Opieka domowa a ZOL lub ZPO
Pielęgniarska opieka długoterminowa jest odpowiednia wtedy, gdy pacjent może przebywać w domu, a rodzina lub opiekunowie są w stanie zapewnić mu podstawowe bezpieczeństwo między wizytami.
Jeżeli chory wymaga całodobowej opieki, której rodzina nie może zorganizować w domu, można rozważyć zakład opiekuńczo-leczniczy albo pielęgnacyjno-opiekuńczy. ZOL i ZPO zapewniają całodobową opiekę medyczną, pielęgnację i rehabilitację osobom, które nie wymagają hospitalizacji, ale nie są samodzielne. Kwalifikacja również uwzględnia wynik od 0 do 40 punktów w skali Barthel.
Pobyt w zakładzie różni się zasadami finansowania od opieki domowej. NFZ finansuje świadczenia medyczne, natomiast pacjent ponosi odpłatność za wyżywienie i zakwaterowanie, zasadniczo do wysokości 70 procent swojego dochodu.
Rodzina nie powinna wybierać opieki domowej wyłącznie dlatego, że boi się odpłatności w zakładzie, jeżeli nie jest w stanie zapewnić choremu bezpieczeństwa przez większą część doby.
Czy pacjent musi mieć opiekuna?
Przepisy nie sprowadzają kwalifikacji wyłącznie do formalnego wskazania jednej osoby jako opiekuna. W praktyce możliwość bezpiecznego przebywania w domu ma jednak bardzo duże znaczenie. Pielęgniarka nie pozostaje z chorym przez całą dobę i nie zastępuje opiekunki środowiskowej.
Pacjent leżący może wymagać zmiany pozycji także nocą, podania posiłku, pomocy przy oddawaniu moczu i stolca oraz reagowania na nagłe pogorszenie. Jeżeli mieszka sam i nie potrafi wezwać pomocy, sama obecność pielęgniarki kilka razy w tygodniu może być niewystarczająca. W takiej sytuacji warto równolegle sprawdzić usługi opiekuńcze przyznawane przez gminę lub ośrodek pomocy społecznej, wsparcie opiekuna medycznego, pomoc sąsiedzką albo możliwość opieki stacjonarnej. Są to odrębne świadczenia i nie zastępują wizyt medycznych.
Czy pacjent aktywnie leczony onkologicznie może korzystać z opieki?
Tak. Chemioterapia, hormonoterapia, immunoterapia lub radioterapia nie wykluczają automatycznie pielęgniarskiej opieki długoterminowej. Znaczenie ma przede wszystkim stopień niesamodzielności oraz brak korzystania z wykluczających się form opieki.
Pielęgniarka długoterminowa nie przejmuje jednak odpowiedzialności za leczenie onkologiczne. Pacjent nadal pozostaje pod opieką poradni lub szpitala, zgłasza się na badania i otrzymuje leki przeciwnowotworowe zgodnie z planem. Pielęgniarka może natomiast pomagać w pielęgnowaniu ran, profilaktyce odleżyn, obsłudze cewnika i wykonywaniu innych zleconych czynności. Gorączka, nasilona duszność, krwawienie, gwałtowne osłabienie, zaburzenia świadomości albo ciężkie powikłania leczenia nie powinny być rozwiązywane wyłącznie w ramach planowej opieki domowej. Wymagają kontaktu z ośrodkiem onkologicznym, pilnej pomocy lekarskiej lub ratownictwa.
Jak przygotować dom do opieki?
Przed powrotem chorego ze szpitala warto ustalić, gdzie będzie leżał, czy można podejść do łóżka z obu stron i czy pomieszczenie pozwala na bezpieczne wykonywanie czynności pielęgnacyjnych. Zwykłe niskie łóżko często utrudnia zmianę pozycji, mycie oraz opatrunki i może prowadzić do przeciążenia kręgosłupa opiekuna.
Pielęgniarka może doradzić w zakresie sprzętu, ale część wyposażenia warto zorganizować wcześniej. Może być potrzebne regulowane łóżko, materac przeciwodleżynowy, stolik przyłóżkowy, krzesło sanitarne, poręcze, wózek albo podnośnik. Nie każdy pacjent potrzebuje całego zestawu.
Ważne jest także miejsce na leki, opatrunki i środki higieniczne. Powinny być przechowywane w sposób uporządkowany, poza zasięgiem dzieci i zgodnie z wymaganiami producenta.
Rodzina powinna mieć zapisane numery do pielęgniarki, lekarza POZ, poradni onkologicznej, nocnej opieki i zespołu ratownictwa. Nie każdy problem wymaga wezwania karetki, ale przy nagłym zagrożeniu nie należy czekać na kolejną zaplanowaną wizytę.
Odleżyny i rany – kiedy potrzebna jest pomoc?
Pacjenci leżący są szczególnie narażeni na uszkodzenia skóry w miejscach ucisku, między innymi na kości krzyżowej, piętach, biodrach, łokciach i łopatkach. Pierwszym objawem może być zaczerwienienie, które nie znika po zmianie pozycji.
Pielęgniarka ocenia ranę, dobiera sposób pielęgnacji zgodnie ze zleceniami i uczy rodzinę zmieniania pozycji chorego. Sam zakup materaca przeciwodleżynowego nie eliminuje konieczności regularnego odciążania skóry, dbania o czystość, odżywienie i nawodnienie. Głębokie rany, martwica, ropny wyciek, gorączka lub szybko szerzące się zaczerwienienie wymagają oceny lekarskiej. U pacjenta onkologicznego w trakcie leczenia zakażenie może postępować szybciej, szczególnie przy neutropenii lub niedożywieniu.
Cewnik, stomia i dostęp do żywienia
Pacjent może wymagać jednocześnie opieki nad cewnikiem moczowym, stomią jelitową, urostomią, gastrostomią lub zgłębnikiem. Pielęgniarka pomaga w pielęgnacji, obserwacji skóry i rozpoznawaniu powikłań, ale rodzina musi znać podstawowe zasady postępowania między wizytami.
Brak odpływu moczu z cewnika, krwawienie, silny ból podbrzusza, gorączka, wypadnięcie gastrostomii, oznaki niedrożności stomii lub nasilone odwodnienie nie powinny czekać do kolejnej rutynowej wizyty. Jeżeli pacjent jest objęty odrębnym świadczeniem domowego żywienia dojelitowego lub pozajelitowego, trzeba ustalić zakres odpowiedzialności poradni żywieniowej i pielęgniarki długoterminowej. Zespoły powinny wymieniać informacje, aby rodzina nie otrzymywała sprzecznych zaleceń.
Jak długo można korzystać z opieki?
Opieka może być prowadzona tak długo, jak pacjent spełnia kryteria i wymaga tego rodzaju świadczeń. Stan jest okresowo oceniany. Jeżeli chory odzyska większą samodzielność i uzyska więcej niż 40 punktów w skali Barthel, może przestać kwalifikować się do tej formy opieki.
Zakończenie nie oznacza pozostawienia pacjenta bez pomocy. W zależności od potrzeb może on korzystać z pielęgniarki POZ, fizjoterapii domowej, poradni specjalistycznych, usług opiekuńczych albo rehabilitacji ambulatoryjnej. Jeżeli stan się pogarsza, potrzebna może być zmiana formy opieki na hospicjum domowe, ZOL, ZPO albo hospitalizację. Rodzina powinna rozmawiać z pielęgniarką i lekarzem o takich zmianach wcześniej, a nie dopiero w sytuacji kryzysowej.
Co zrobić, gdy pacjent uzyskał więcej niż 40 punktów?
Wynik powyżej 40 punktów oznacza, że chory nie spełnia kryterium pielęgniarskiej opieki długoterminowej domowej. Nie przesądza jednak, że nie przysługuje mu żadna pomoc.
Może nadal korzystać z wizyt pielęgniarki POZ, rehabilitacji domowej, opieki specjalistycznej, świadczeń stomijnych, poradni leczenia ran albo usług opiekuńczych organizowanych przez samorząd. Rodzaj wsparcia powinien odpowiadać rzeczywistemu problemowi. Jeżeli rodzina uważa, że ocena Barthel nie oddaje stanu pacjenta, warto poprosić o wyjaśnienie punktacji. Nie należy sztucznie obniżać wyniku, ale każda czynność powinna zostać oceniona zgodnie z faktyczną zdolnością chorego, a nie tym, co wykonuje jedynie przy dużej pomocy opiekuna.
Co zrobić, gdy placówka odmawia przyjęcia?
Najpierw trzeba ustalić przyczynę. Odmowa może wynikać z wyniku powyżej 40 punktów, korzystania z innego wykluczającego świadczenia, niekompletnej dokumentacji albo braku wolnych miejsc. Jeśli dokumenty są niepełne, należy poprosić lekarza lub pielęgniarkę o ich uzupełnienie. Gdy placówka nie ma miejsca, można skontaktować się z innym świadczeniodawcą realizującym opiekę w danym rejonie. W przypadku wątpliwości dotyczących zasad kwalifikacji pacjent może zwrócić się do oddziału wojewódzkiego NFZ lub skorzystać z Telefonicznej Informacji Pacjenta pod numerem 800 190 590.
Co to oznacza dla pacjenta?
Pielęgniarska opieka długoterminowa domowa jest przeznaczona dla pacjentów przewlekle chorych i znacznie niesamodzielnych, którzy nie wymagają pobytu w szpitalu, ale potrzebują systematycznej opieki pielęgniarskiej.
Podstawowym kryterium jest wynik 40 punktów lub mniej w skali Barthel. Do rozpoczęcia świadczeń potrzebne są skierowanie lekarza ubezpieczenia zdrowotnego i karta oceny pacjenta.
Pielęgniarka może pielęgnować rany, zmieniać opatrunki i cewniki, podawać zlecone leki, wykonywać zastrzyki, pomagać w pionizacji oraz uczyć rodzinę codziennej opieki.
Wizyty odbywają się co najmniej cztery razy w tygodniu. Opieka nie oznacza jednak całodobowej obecności pielęgniarki i nie zastępuje opiekuna.
Pacjent nie może jednocześnie korzystać z pielęgniarskiej opieki długoterminowej i hospicjum domowego, opieki nad osobą wentylowaną mechanicznie albo stacjonarnego ZOL lub ZPO.
POZ – pierwszy punkt kontaktu z ochroną zdrowia. Jak pomagają lekarz, pielęgniarka i położna?
Centralna e-rejestracja w 2026 roku. Jak szybciej umówić wizytę u specjalisty?
Czy pacjent onkologiczny może otrzymać pielęgniarkę w domu?
Tak, jeśli jest przewlekle chory, niesamodzielny i uzyskał nie więcej niż 40 punktów w skali Barthel.
Czy sam rak wystarczy do kwalifikacji?
Nie. Decyduje poziom samodzielności i potrzeba intensywnej opieki pielęgniarskiej.
Kto wystawia skierowanie?
Lekarz ubezpieczenia zdrowotnego, na przykład lekarz POZ, szpitalny lub specjalista.
Kto wypełnia skalę Barthel?
Lekarz albo pielęgniarka.
Ile punktów kwalifikuje do opieki?
40 punktów lub mniej.
Czy skierowanie gwarantuje natychmiastowe przyjęcie?
Nie. Placówka musi zweryfikować dokumenty i mieć możliwość objęcia pacjenta opieką.
Ile razy w tygodniu przychodzi pielęgniarka?
Nie mniej niż cztery razy w tygodniu.
Czy pielęgniarka przychodzi codziennie?
Może, jeśli wynika to z planu opieki, ale minimalny zakres wynosi cztery wizyty tygodniowo.
Czy wizyty odbywają się w weekendy?
W medycznie uzasadnionych przypadkach także w soboty i dni ustawowo wolne.
Czy pielęgniarka jest dostępna przez całą dobę?
Nie. Świadczenie nie oznacza całodobowej obecności ani stałego dyżuru przy łóżku.
Czy pielęgniarka zmienia opatrunki?
Tak, jeśli wynika to z potrzeb i planu pielęgnacji.
Czy może leczyć odleżyny?
Może prowadzić pielęgnację ran i odleżyn oraz uczyć rodzinę profilaktyki.
Czy może wymienić cewnik?
Tak, w zakresie swoich uprawnień i zgodnie ze wskazaniami.
Czy może podawać leki i zastrzyki?
Tak, jeśli zostały prawidłowo zlecone.
Czy zapewnia leki i opatrunki?
Nie wszystkie. Leki i wyroby medyczne zapewnia pacjent lub opiekun na podstawie recept i zleceń.
Czy rodzina nadal musi opiekować się chorym?
Tak. Pielęgniarka nie przejmuje całodobowej opieki.
Czy osoba mieszkająca sama może otrzymać świadczenie?
Może spełniać kryteria medyczne, ale trzeba ocenić, czy pobyt w domu jest bezpieczny między wizytami.
Czy można jednocześnie korzystać z hospicjum domowego?
Nie.
Czym opieka długoterminowa różni się od hospicjum?
Opieka długoterminowa skupia się na pielęgnacji osoby niesamodzielnej. Hospicjum zapewnia zespołową opiekę paliatywną i leczenie objawów zaawansowanej choroby.
Czy można korzystać z opieki podczas chemioterapii?
Tak, jeśli pacjent spełnia kryteria.
Czy pielęgniarka może podawać chemioterapię w domu?
Standardowa pielęgniarska opieka długoterminowa nie zastępuje ośrodka prowadzącego leczenie przeciwnowotworowe.
Czy pacjent ze stomią może być objęty opieką?
Tak, jeśli spełnia kryterium niesamodzielności. Sama stomia nie wystarczy do kwalifikacji.
Czy pacjent z PEG może otrzymać opiekę?
Tak, jeżeli spełnia kryteria i potrzebuje regularnej pielęgnacji.
Czy opieka jest płatna?
Świadczenia pielęgniarki w ramach NFZ są bezpłatne.
Jak długo trwa opieka?
Tak długo, jak pacjent spełnia kryteria i wymaga świadczeń.
Co się dzieje po poprawie sprawności?
Jeśli wynik w skali Barthel przekroczy 40 punktów, pacjent może przestać kwalifikować się do opieki długoterminowej.
Czy można później ponownie złożyć skierowanie?
Tak, jeśli stan ponownie się pogorszy i pacjent będzie spełniał kryteria.
Gdzie szukać placówki?
W wyszukiwarce świadczeniodawców NFZ, wybierając długoterminową opiekę pielęgniarską.
Co zrobić, gdy nie ma wolnych miejsc?
Skontaktować się z innymi placówkami realizującymi świadczenie w rejonie.
Źródło: Pacjent.gov.pl – zasady kwalifikowania do pielęgniarskiej opieki długoterminowej, zakres zadań pielęgniarki, minimalna częstotliwość wizyt, skala Barthel i wymagane dokumenty. Zasady przyjmowania do zakładów opiekuńczo-leczniczych i pielęgnacyjno-opiekuńczych oraz odpłatności za wyżywienie i zakwaterowanie. Ministerstwo Zdrowia – informacje o kryterium 40 punktów w skali Barthel, świadczeniach finansowanych przez NFZ oraz formach opieki, których nie można łączyć z pielęgniarską opieką długoterminową. Narodowy Portal Onkologiczny – informacje o hospicjum domowym, zespołowym charakterze opieki paliatywnej, leczeniu objawów i całodobowym kontakcie telefonicznym z zespołem.
• Artykuł zaktualizowano: