Opieka koordynowana rozszerza możliwości diagnostyki i leczenia wybranych chorób przewlekłych w przychodni podstawowej opieki zdrowotnej. Dzięki niej część badań i konsultacji, które wcześniej wymagały wizyty w poradni specjalistycznej, może zostać zorganizowana przez lekarza rodzinnego. Pacjent może również otrzymać indywidualny plan leczenia, wsparcie koordynatora, poradę dietetyczną oraz konsultację lekarza POZ ze specjalistą.
Program obejmuje pacjentów z wybranymi schorzeniami z zakresu kardiologii, diabetologii, chorób płuc, endokrynologii i chorób nerek. Nie każda przychodnia POZ realizuje jednak opiekę koordynowaną, a placówka może mieć umowę tylko na część dostępnych ścieżek. Samo zapisanie do przychodni, która podpisała odpowiednią umowę z NFZ, nie oznacza również automatycznego włączenia każdego pacjenta do programu. O kwalifikacji decyduje lekarz na podstawie rozpoznania, stanu zdrowia i potrzeb diagnostycznych.
Według danych Narodowego Funduszu Zdrowia ze stycznia 2026 roku niemal 3 tys. umów obejmowało realizację opieki koordynowanej. Stanowiło to około 49 proc. wszystkich kontraktów na POZ. Do placówek objętych tym modelem zapisanych było ponad 21 mln pacjentów, czyli około 61 proc. populacji korzystającej z podstawowej opieki zdrowotnej. Nie wszyscy z nich byli jednak aktywnie leczeni w ramach indywidualnej ścieżki koordynowanej.
Na czym polega opieka koordynowana?
W standardowej podstawowej opiece zdrowotnej lekarz rodzinny rozpoznaje i leczy wiele chorób, zleca dostępne badania oraz kieruje do specjalistów, gdy wymaga tego stan pacjenta. Opieka koordynowana poszerza ten zakres w odniesieniu do wybranych chorób przewlekłych. Lekarz POZ może zlecić dodatkowe badania, które wcześniej były dostępne głównie po konsultacji specjalistycznej. Może również skonsultować przypadek pacjenta z lekarzem innej dziedziny, skierować chorego na poradę dietetyczną lub edukacyjną oraz przygotować Indywidualny Plan Opieki Medycznej. Celem jest prowadzenie większej części diagnostyki i leczenia w jednej placówce, bez konieczności każdorazowego zapisywania pacjenta do poradni specjalistycznej. NFZ wskazuje, że model ten ma zwiększać dostęp do badań i konsultacji, skracać ścieżkę diagnostyczną oraz ułatwiać przepływ informacji między osobami zaangażowanymi w leczenie.
Jakie choroby obejmuje opieka koordynowana?
Opieka koordynowana jest przeznaczona dla pacjentów z wybranymi chorobami z pięciu obszarów: kardiologii, diabetologii, chorób płuc, endokrynologii, chorób nerek.
Poszczególne ścieżki mogą obejmować między innymi nadciśnienie tętnicze, niewydolność serca, chorobę niedokrwienną serca, migotanie przedsionków, cukrzycę, astmę, przewlekłą obturacyjną chorobę płuc, niedoczynność lub nadczynność tarczycy oraz przewlekłą chorobę nerek.
Dokładny zakres świadczeń zależy od rozpoznania i umowy zawartej przez konkretną przychodnię. Placówka może realizować na przykład ścieżkę kardiologiczną i diabetologiczną, ale nie prowadzić ścieżki endokrynologicznej albo nefrologicznej.
Pacjent powinien więc sprawdzić nie tylko, czy jego POZ uczestniczy w opiece koordynowanej, lecz także jakie dziedziny obejmuje umowa placówki.
Czy każdy pacjent z chorobą przewlekłą zostanie objęty programem?
Nie. Opieka koordynowana nie obejmuje automatycznie wszystkich pacjentów z dowolną chorobą przewlekłą. Musi to być schorzenie należące do jednej z dostępnych ścieżek, a lekarz powinien uznać, że objęcie pacjenta takim modelem jest uzasadnione. Podstawą włączenia jest kompleksowa porada, podczas której lekarz przeprowadza pogłębiony wywiad, bada pacjenta, analizuje wyniki i ocenia aktualny stan zdrowia. Następnie wspólnie z chorym ustala dalsze postępowanie. Pacjent nie musi składać osobnego wniosku do NFZ. Może natomiast zapytać swojego lekarza rodzinnego, czy przychodnia realizuje odpowiednią ścieżkę oraz czy jego choroba kwalifikuje się do opracowania Indywidualnego Planu Opieki Medycznej.
Czym jest Indywidualny Plan Opieki Medycznej?
Indywidualny Plan Opieki Medycznej, określany skrótem IPOM, jest planem diagnostyki, leczenia i kontroli przygotowywanym dla konkretnego pacjenta. Lekarz POZ ustala go wspólnie z chorym po przeprowadzeniu kompleksowej porady.
Plan może określać: rozpoznane choroby i problemy zdrowotne, badania, które należy wykonać, terminy kontroli, zalecane leki i sposób ich stosowania, potrzebne konsultacje specjalistyczne, porady edukacyjne i dietetyczne, cele leczenia i dalsze etapy postępowania.
Pacjent otrzymuje informacje o planie, a dokument może być dostępny również elektronicznie na Internetowym Koncie Pacjenta oraz w aplikacji mojeIKP. W aplikacji można sprawdzić między innymi IPOM, harmonogram wizyt, zalecane leki i dane kontaktowe koordynatora.
IPOM nie jest jednak dokumentem tworzonym raz na zawsze. Powinien być aktualizowany, jeżeli zmienia się stan pacjenta, wyniki badań, rozpoznanie albo sposób leczenia.
IPOM a program „Moje Zdrowie”
Indywidualnego Planu Opieki Medycznej nie należy mylić z Indywidualnym Planem Zdrowotnym przygotowywanym w programie „Moje Zdrowie”. IPOM dotyczy prowadzenia rozpoznanej choroby przewlekłej w ramach opieki koordynowanej. Obejmuje diagnostykę, leczenie, kontrole i współpracę ze specjalistami.
Indywidualny Plan Zdrowotny, czyli IPZ, powstaje natomiast po bilansie profilaktycznym w programie „Moje Zdrowie”. Koncentruje się na czynnikach ryzyka, profilaktyce, szczepieniach i zaleceniach dotyczących stylu życia. Pacjent może korzystać z obu rozwiązań jednocześnie. Udział w programie profilaktycznym nie wyklucza prowadzenia choroby przewlekłej na podstawie IPOM.
Jakie dodatkowe badania może zlecić lekarz POZ?
Opieka koordynowana rozszerza katalog badań dostępnych lekarzowi rodzinnemu. W zależności od ścieżki i wskazań medycznych może on zlecić między innymi: BNP lub NT-proBNP, albuminurię, wskaźnik albumina–kreatynina w moczu UACR, przeciwciała anty-TPO, przeciwciała anty-TSHR, przeciwciała anty-TG, próbę wysiłkową EKG, Holter EKG trwający 24, 48 lub 72 godziny, całodobowe monitorowanie ciśnienia metodą Holtera, USG Doppler tętnic szyjnych, USG Doppler naczyń kończyn dolnych, echo serca, spirometrię, spirometrię z próbą rozkurczową, biopsję aspiracyjną cienkoigłową tarczycy, tomografię komputerową tętnic wieńcowych przy wskazaniach do diagnostyki choroby niedokrwiennej serca.
Nie wszystkie wymienione badania są dostępne w każdej ścieżce. Lekarz dobiera je do konkretnego rozpoznania i problemu zdrowotnego. Sam fakt, że przychodnia prowadzi opiekę koordynowaną, nie oznacza prawa do wykonania pełnego zestawu badań na życzenie pacjenta.
Badania w ścieżce kardiologicznej
Ścieżka kardiologiczna daje lekarzowi POZ możliwość szerszej oceny chorób serca i naczyń. Może obejmować między innymi echo serca, próbę wysiłkową, Holter EKG, Holter ciśnieniowy, oznaczenie BNP lub NT-proBNP oraz badania dopplerowskie naczyń.
BNP i NT-proBNP są oznaczeniami wykorzystywanymi między innymi przy podejrzeniu niewydolności serca. Wynik nie powinien być jednak interpretowany samodzielnie. Znaczenie mają objawy, wiek, funkcjonowanie nerek, EKG, badanie fizykalne oraz wynik echokardiografii.
Holter EKG pozwala rejestrować rytm serca przez jedną, dwie albo trzy doby. Może być przydatny, gdy kołatania, omdlenia lub zaburzenia rytmu pojawiają się okresowo i nie są widoczne w krótkim zapisie EKG wykonanym w gabinecie.
Holter ciśnieniowy umożliwia całodobową ocenę ciśnienia, również podczas snu. Badanie może pomóc potwierdzić nadciśnienie, ocenić skuteczność leczenia albo wyjaśnić rozbieżności między pomiarami domowymi i gabinetowymi.
W ramach odpowiedniej ścieżki lekarz może także skierować na tomografię tętnic wieńcowych, jeśli istnieją wskazania do diagnostyki choroby niedokrwiennej serca.
Badania w ścieżce diabetologicznej
Pacjent z cukrzycą może zostać objęty planem uwzględniającym regularne badania, kontrolę leczenia, edukację i poradę dietetyczną.
Oprócz standardowych badań dostępnych w POZ lekarz może korzystać z oznaczenia albuminy w moczu i wskaźnika UACR. Badania pomagają ocenić, czy u pacjenta nie rozwija się uszkodzenie nerek związane z cukrzycą.
Opieka może obejmować również kontrolę glikemii, hemoglobiny glikowanej, ciśnienia tętniczego, lipidogramu, masy ciała i innych czynników ryzyka sercowo-naczyniowego.
Istotnym elementem jest edukacja dotycząca stosowania leków, odżywiania, aktywności fizycznej, pomiarów glukozy oraz rozpoznawania hipoglikemii i hiperglikemii.
Lekarz POZ może konsultować przypadek z diabetologiem bez konieczności kierowania pacjenta na każdą kontrolę do poradni specjalistycznej. Jeżeli jednak choroba jest niestabilna, występują powikłania albo leczenie wymaga specjalistycznych decyzji, konsultacja diabetologiczna nadal może być konieczna.
Badania w ścieżce endokrynologicznej
Opieka koordynowana w endokrynologii koncentruje się przede wszystkim na wybranych chorobach tarczycy. Poza TSH, FT3 i FT4 lekarz może zlecić przeciwciała anty-TPO, anty-TG oraz anty-TSHR.
Badania przeciwciał pomagają w diagnostyce autoimmunologicznych chorób tarczycy. Anty-TPO i anty-TG mogą być wykorzystywane między innymi przy podejrzeniu choroby Hashimoto, natomiast anty-TSHR mają znaczenie w diagnostyce choroby Gravesa-Basedowa.
W określonych przypadkach dorosły pacjent może zostać skierowany na biopsję aspiracyjną cienkoigłową tarczycy. Badanie służy ocenie materiału pobranego z guzka i jest wykonywane, gdy wskazują na to cechy zmiany, wynik USG oraz ocena ryzyka.
Nie każdy guzek tarczycy wymaga biopsji. Nie każde podwyższone przeciwciało wymaga również leczenia. Wyniki powinny być oceniane razem z objawami, hormonami tarczycy i badaniem ultrasonograficznym.
Badania w ścieżce pulmonologicznej
W opiece nad pacjentami z astmą i przewlekłą obturacyjną chorobą płuc lekarz POZ może wykorzystywać spirometrię oraz spirometrię z próbą rozkurczową.
Spirometria ocenia przepływ powietrza przez drogi oddechowe i pojemność płuc. Próba rozkurczowa polega na powtórzeniu pomiaru po podaniu leku rozszerzającego oskrzela. Pozwala sprawdzić, czy ograniczenie przepływu powietrza jest odwracalne.
Badanie może wspierać rozpoznanie astmy lub POChP, ale wynik powinien być oceniany razem z objawami, wywiadem dotyczącym palenia tytoniu, częstością zaostrzeń i odpowiedzią na leczenie.
Opieka może obejmować także edukację dotyczącą prawidłowego stosowania inhalatorów, zapobiegania zaostrzeniom oraz rozpoznawania objawów wymagających pilnej konsultacji.
Opieka koordynowana w chorobach nerek
Ścieżka nefrologiczna umożliwia szersze prowadzenie pacjentów z przewlekłą chorobą nerek już na poziomie POZ. Wśród badań szczególne znaczenie mają kreatynina z wyliczeniem eGFR, albuminuria i wskaźnik UACR.
eGFR służy do szacunkowej oceny filtracji nerek. UACR pokazuje stosunek stężenia albuminy do kreatyniny w moczu i pomaga wykrywać utratę białka, która może być jednym z pierwszych objawów uszkodzenia nerek.
Pojedynczy nieprawidłowy wynik nie zawsze oznacza przewlekłą chorobę. Rozpoznanie wymaga oceny utrzymywania się zmian w czasie oraz uwzględnienia innych czynników, takich jak odwodnienie, infekcja, cukrzyca, nadciśnienie czy stosowane leki.
Pacjent z zaawansowaną niewydolnością nerek, szybko pogarszającymi się wynikami, znacznym białkomoczem albo innymi powikłaniami może wymagać opieki nefrologa poza POZ.
Konsultacja lekarza POZ ze specjalistą
Jednym z ważnych elementów opieki koordynowanej jest możliwość bezpośredniego skonsultowania pacjenta przez lekarza rodzinnego z lekarzem specjalistą. Konsultacja może odbywać się także zdalnie i nie zawsze wymaga obecności pacjenta. Lekarz POZ przekazuje specjaliście informacje o objawach, wynikach i dotychczasowym leczeniu, a następnie wspólnie omawiają dalsze postępowanie. Takie rozwiązanie może pozwolić na zmianę leczenia lub zlecenie dodatkowych badań bez oczekiwania przez pacjenta na tradycyjną wizytę w poradni. Nie oznacza jednak, że konsultacja między lekarzami zawsze zastąpi osobiste badanie przez specjalistę. Jeśli stan pacjenta jest złożony, choroba nie odpowiada na leczenie albo potrzebna jest procedura dostępna wyłącznie w ambulatoryjnej opiece specjalistycznej, lekarz nadal może wystawić skierowanie do poradni.
Porada specjalistyczna w ramach opieki koordynowanej
W zależności od prowadzonej ścieżki lekarz POZ może organizować konsultacje z lekarzami takich dziedzin jak kardiologia, diabetologia, endokrynologia, pulmonologia lub alergologia. Forma i miejsce konsultacji zależą od umowy przychodni. Pacjent powinien otrzymać informację, gdzie zostanie przyjęty, kto ustala termin i czy konsultacja stanowi element IPOM. Taka porada jest związana z chorobą prowadzoną w ramach opieki koordynowanej. Nie oznacza ogólnego dostępu bez skierowania do wszystkich specjalistów ani możliwości konsultowania w tej ścieżce dowolnego niezwiązanego problemu.
Porady dietetyczne i edukacyjne
Opieka koordynowana nie ogranicza się do badań laboratoryjnych i obrazowych. Pacjent może otrzymać poradę dietetyczną oraz edukację dotyczącą swojej choroby.
Konsultacja dietetyczna może być szczególnie ważna w cukrzycy, nadciśnieniu, zaburzeniach lipidowych, otyłości oraz przewlekłej chorobie nerek. Dietetyk powinien uwzględnić rozpoznanie, leki, wyniki badań, masę ciała i możliwości pacjenta.
Porada nie powinna sprowadzać się do przekazania ogólnej kartki z zaleceniami. Jej celem jest dostosowanie sposobu żywienia do konkretnej choroby i planu leczenia.
Edukacja może dotyczyć między innymi samodzielnych pomiarów, prawidłowego stosowania leków i inhalatorów, rozpoznawania zaostrzeń, aktywności fizycznej oraz sytuacji wymagających ponownego kontaktu z lekarzem.
Kim jest koordynator w POZ?
Koordynator pomaga pacjentowi przejść przez kolejne etapy zaplanowanej opieki. Nie podejmuje decyzji medycznych i nie zastępuje lekarza, ale wspiera organizację leczenia.
Do jego zadań należy między innymi:
– ustalanie terminów badań, wizyt i konsultacji zleconych przez lekarza,
– organizowanie porad edukacyjnych i dietetycznych,
– przekazywanie informacji o kolejnych etapach terapii,
– dbanie o przepływ informacji między osobami realizującymi świadczenia.
Koordynatorem nie musi być osoba zatrudniona wyłącznie na nowym stanowisku. Zadania może wykonywać pracownik, który wcześniej pracował już w przychodni.
Pacjent objęty IPOM powinien wiedzieć, jak skontaktować się z koordynatorem i w jakich sprawach może korzystać z jego pomocy.
Badania krwi na raka. Czy morfologia i markery nowotworowe mogą wykryć nowotwór?
Czy lekarz rodzinny może skierować na RTG klatki piersiowej? Czy badanie wykryje raka płuca?
Czy koordynator sam wystawia skierowania?
Nie. Skierowania, zlecenia i decyzje dotyczące leczenia należą do lekarza lub innej uprawnionej osoby medycznej. Koordynator może natomiast pomóc ustalić termin badania, przekazać informację o przygotowaniu do procedury, przypomnieć o konsultacji albo wyjaśnić, jaki jest kolejny etap planu. Nie powinien samodzielnie zmieniać zaleceń, interpretować wyników ani decydować, że pacjent nie potrzebuje konsultacji. Wątpliwości medyczne powinny być przekazywane lekarzowi.
Czy pacjent może wykonać badania w dowolnej placówce?
Sposób realizacji zależy od rodzaju badania i umowy przychodni. Część badań wykonuje się w pracowniach współpracujących z POZ, a pacjent powinien otrzymać informację, gdzie może się zgłosić. W przypadku wybranych badań kardiologicznych zlecanych w opiece koordynowanej pacjent może skorzystać z placówki mającej odpowiednią umowę z NFZ. Oficjalny wykaz badań POZ wskazuje również możliwość realizacji gastroskopii, kolonoskopii i tomografii komputerowej płuc w dowolnym podmiocie posiadającym właściwy kontrakt. Pacjent nie powinien wykonywać badania prywatnie bez wcześniejszego ustalenia zasad, licząc na późniejszy zwrot kosztów. Jeżeli świadczenie ma być finansowane przez NFZ, powinno zostać zrealizowane zgodnie ze zleceniem i organizacją przychodni.
Czy opieka koordynowana zastępuje specjalistę?
Nie całkowicie. Jej celem jest umożliwienie prowadzenia większej części stabilnych i najczęstszych chorób przewlekłych przez lekarza rodzinnego, przy dostępie do dodatkowych badań i konsultacji.
Pacjent nadal może potrzebować poradni specjalistycznej, gdy:
– rozpoznanie jest niejasne,
– choroba przebiega nietypowo,
– stan szybko się pogarsza,
– leczenie nie przynosi efektu,
– występują powikłania,
– potrzebna jest procedura niedostępna w POZ,
– konieczna jest kwalifikacja do leczenia specjalistycznego albo szpitalnego.
Lekarz POZ powinien ocenić, czy konsultacja między lekarzami i badania w opiece koordynowanej są wystarczające, czy pacjent powinien zostać skierowany dalej.
Czy każda przychodnia musi prowadzić opiekę koordynowaną?
Nie. Placówki przystępują do niej po zawarciu odpowiedniej umowy z NFZ. Według danych ze stycznia 2026 roku opiekę koordynowaną realizowała mniej więcej połowa podmiotów mających kontrakt na POZ. Oznacza to, że dwóch pacjentów z takim samym rozpoznaniem może mieć inny dostęp do dodatkowych badań, jeżeli są zapisani do różnych przychodni. NFZ udostępnia mapę placówek realizujących opiekę koordynowaną. Przed zmianą lekarza rodzinnego warto sprawdzić nie tylko obecność przychodni w wykazie, ale również zakres realizowanych ścieżek.
Czy można zmienić POZ, aby skorzystać z opieki koordynowanej?
Tak. Pacjent może zmienić lekarza i przychodnię przez złożenie nowej deklaracji. Dwie zmiany w roku kalendarzowym są co do zasady bezpłatne.
Przed zmianą warto skontaktować się z wybraną placówką i zapytać: czy przyjmuje nowe deklaracje, jakie ścieżki opieki koordynowanej realizuje, czy wybrany lekarz prowadzi pacjentów z daną chorobą, jak wygląda kwalifikacja do IPOM, gdzie wykonywane są dodatkowe badania, jak działa kontakt z koordynatorem.
Samo przejście do placówki prowadzącej program nie gwarantuje wykonania wszystkich badań ani automatycznego przygotowania IPOM. Decyzja nadal zależy od wskazań medycznych.
Opieka koordynowana w POZ w 2026 roku. Jakie badania i konsultacje może otrzymać pacjent?
Wizyta domowa lekarza POZ w 2026 roku. Komu przysługuje i kiedy przychodnia może odmówić?
Co zrobić, gdy przychodnia ma umowę, ale nie proponuje świadczeń?
Pacjent może zapytać lekarza, czy jego choroba kwalifikuje się do prowadzenia w opiece koordynowanej. Jeżeli placówka realizuje odpowiednią ścieżkę, ale pacjent nie otrzymuje informacji o dostępnych możliwościach, warto zwrócić się również do koordynatora lub kierownika przychodni.
NFZ w 2026 roku zmienił zasady finansowania, aby zwiększyć liczbę pacjentów rzeczywiście obejmowanych opieką. Fundusz wskazał, że część placówek posiadała umowy, ale realizowała bardzo mało świadczeń. Wprowadzono więc dodatkowe finansowanie dla podmiotów aktywnie włączających pacjentów oraz ograniczenia dla placówek, które przez kolejne miesiące nie prowadzą świadczeń koordynowanych. Nie oznacza to jednak, że każdy pacjent może żądać włączenia do programu bez decyzji lekarza. Może natomiast oczekiwać rzetelnej informacji, czy jego schorzenie i stan spełniają kryteria.
Opieka koordynowana a pacjent onkologiczny
Opieka koordynowana nie jest programem leczenia nowotworów i nie zastępuje onkologa, hematologa ani ośrodka realizującego terapię przeciwnowotworową.
Pacjent onkologiczny może jednak korzystać z niej w związku z innymi chorobami, na przykład nadciśnieniem, cukrzycą, chorobą tarczycy, astmą, POChP, niewydolnością serca lub przewlekłą chorobą nerek.
Może to mieć szczególne znaczenie, ponieważ leczenie onkologiczne może wpływać na funkcjonowanie serca, nerek, tarczycy, płuc i gospodarkę cukrową. Zakres kontroli powinien być uzgodniony z uwzględnieniem terapii przeciwnowotworowej oraz zaleceń ośrodka prowadzącego.
Badania potrzebne do kwalifikacji do chemioterapii, radioterapii, immunoterapii lub innego leczenia onkologicznego powinien nadal zapewniać ośrodek specjalistyczny. POZ nie powinien przejmować odpowiedzialności za diagnostykę wymaganą do realizacji terapii onkologicznej.
Czy opieka koordynowana jest bezpłatna?
Świadczenia realizowane w ramach opieki koordynowanej są finansowane przez NFZ. Pacjent posiadający prawo do świadczeń nie powinien płacić za badania, konsultacje, porady dietetyczne ani działania koordynatora zlecone w ramach jego planu. Badania muszą jednak zostać wykonane w miejscu wskazanym przez przychodnię albo w placówce posiadającej odpowiednią umowę z NFZ. Samodzielne wykonanie procedury prywatnie nie daje automatycznie prawa do zwrotu kosztów.
Co to oznacza dla pacjenta?
Opieka koordynowana może pozwolić pacjentowi z wybraną chorobą przewlekłą wykonać więcej badań i odbyć dodatkowe konsultacje w ramach opieki organizowanej przez lekarza rodzinnego.
Obejmuje schorzenia z zakresu kardiologii, diabetologii, chorób płuc, endokrynologii i chorób nerek. Nie każda przychodnia realizuje wszystkie ścieżki, dlatego przed skorzystaniem należy sprawdzić zakres umowy konkretnego POZ.
Podstawą leczenia jest Indywidualny Plan Opieki Medycznej. Powstaje on po kompleksowej poradzie i określa badania, wizyty, konsultacje, leczenie oraz dalsze kontrole. W realizacji planu pomaga koordynator.
Lekarz POZ może zlecić między innymi echo serca, próbę wysiłkową, Holter EKG i ciśnieniowy, BNP lub NT-proBNP, badania przeciwciał tarczycowych, biopsję tarczycy, spirometrię, albuminurię, UACR oraz – w określonych sytuacjach – tomografię tętnic wieńcowych.
Program nie daje prawa do dowolnego zestawu badań i nie zastępuje specjalisty w każdej sytuacji. O zakresie diagnostyki decyduje lekarz na podstawie rozpoznania i wskazań medycznych.
Lekarz POZ nie chce wystawić skierowania lub zlecić badania. Jakie prawa ma pacjent?
Lekarz rodzinny na urlopie i poza miejscem zamieszkania. Gdzie pacjent może otrzymać pomoc?
Co to jest opieka koordynowana w POZ?
To model leczenia wybranych chorób przewlekłych, w którym lekarz rodzinny ma dostęp do dodatkowych badań, konsultacji specjalistycznych, porad dietetycznych i wsparcia koordynatora.
Jakie choroby obejmuje?
Choroby z zakresu kardiologii, diabetologii, pulmonologii, endokrynologii i nefrologii.
Czy każdy pacjent może skorzystać?
Nie. Pacjent musi mieć odpowiednie rozpoznanie, a lekarz powinien stwierdzić wskazania do objęcia go indywidualnym planem.
Czy każda przychodnia prowadzi opiekę koordynowaną?
Nie. W styczniu 2026 roku odpowiednią umowę miało około 49 proc. podmiotów POZ.
Jak sprawdzić swoją przychodnię?
Można zapytać bezpośrednio w placówce albo skorzystać z mapy przychodni opublikowanej przez NFZ.
Czy przychodnia musi realizować wszystkie ścieżki?
Nie. Może prowadzić tylko wybrane dziedziny, na przykład kardiologię i diabetologię.
Czym jest IPOM?
To Indywidualny Plan Opieki Medycznej zawierający plan badań, leczenia, wizyt i konsultacji pacjenta.
Gdzie można sprawdzić IPOM?
Na Internetowym Koncie Pacjenta oraz w aplikacji mojeIKP, jeśli został prawidłowo zapisany elektronicznie.
Czy IPOM to to samo co IPZ z programu „Moje Zdrowie”?
Nie. IPOM dotyczy prowadzenia choroby przewlekłej, a IPZ ma charakter profilaktyczny.
Kim jest koordynator?
To osoba pomagająca organizować badania, wizyty, konsultacje oraz przepływ informacji.
Czy koordynator jest lekarzem?
Nie musi nim być. Nie podejmuje decyzji medycznych ani nie wystawia skierowań.
Czy lekarz POZ może zlecić echo serca?
Tak, w ramach odpowiedniej ścieżki opieki koordynowanej i przy wskazaniach medycznych.
Czy może zlecić Holter EKG?
Tak. Dostępny jest Holter trwający 24, 48 lub 72 godziny.
Czy może zlecić Holter ciśnieniowy?
Tak, w ramach ścieżki kardiologicznej.
Czy może zlecić biopsję tarczycy?
Tak, u dorosłych pacjentów w ramach odpowiedniej ścieżki endokrynologicznej i przy wskazaniach.
Czy może zlecić przeciwciała tarczycowe?
Tak. Katalog obejmuje anty-TPO, anty-TG i anty-TSHR.
Czy może zlecić spirometrię?
Tak. Dostępna jest również spirometria z próbą rozkurczową.
Czy może zlecić tomografię tętnic wieńcowych?
Tak, w określonych przypadkach przy wskazaniu do diagnostyki choroby niedokrwiennej serca.
Czy pacjent może sam wybrać wszystkie badania?
Nie. Zleca je lekarz na podstawie wskazań i ustalonego planu.
Czy opieka koordynowana zastępuje specjalistę?
Nie zawsze. Pacjent może nadal wymagać skierowania do poradni specjalistycznej.
Czy konsultacja specjalisty może odbyć się bez udziału pacjenta?
Tak. Lekarz POZ może konsultować przypadek bezpośrednio ze specjalistą, również zdalnie.
Czy dostępna jest porada dietetyczna?
Tak, jeżeli wynika z choroby i planu opieki pacjenta.
Czy pacjent onkologiczny może skorzystać?
Tak, w związku z chorobami objętymi programem. Opieka koordynowana nie zastępuje jednak leczenia onkologicznego.
Czy świadczenia są bezpłatne?
Tak, jeśli zostały zlecone i zrealizowane w ramach umowy z NFZ.
Źró∂ło: Narodowy Fundusz Zdrowia: informacje dla pacjentów dotyczące zakresu, zasad i korzyści opieki koordynowanej w POZ. Pacjent.gov.pl: „Opieka koordynowana w podstawowej opiece zdrowotnej” – informacje o IPOM, kompleksowej poradzie i zadaniach koordynatora. Pacjent.gov.pl: „Jakie badania może zlecić lekarz POZ”, materiał zaktualizowany 17 marca 2026 roku. Narodowy Fundusz Zdrowia: dane dotyczące liczby umów, populacji objętej programem oraz zmian finansowania od 2026 roku. Narodowy Fundusz Zdrowia: mapa placówek POZ realizujących opiekę koordynowaną.
Sprawdż nasze inne artykuły i poradniki dotyczące postawowej opieki zdrowotnej, kim jest lekarz POZ, na jakie badania może skierować lekarz POZ, jak może Ci pomóc lekarz podstawowej opieki zdrowotnej, czym zajmuje się lekarz POZ, jak wybrać lekarza POZ, jak się zapisać itd.
Jak zmienić lekarza rodzinnego w 2026 roku? Deklaracja POZ przez IKP krok po kroku
Specjalista odsyła pacjenta do POZ po badania. Kto powinien wystawić skierowanie?
Program „Moje Zdrowie” w POZ – jakie badania można wykonać i kto może skorzystać?
Czy lekarz rodzinny może zlecić markery nowotworowe? CEA, CA 125, CA 19-9 i PSA na NFZ
Karta DiLO – czy lekarz rodzinny może ją wystawić i co dzieje się później?
Jakie badania może zlecić lekarz rodzinny na NFZ w 2026 roku? Lista badań dostępnych w POZ
Skierowanie z POZ – kiedy jest potrzebne na badania i do lekarza specjalisty?
POZ – pierwszy punkt kontaktu z ochroną zdrowia. Co może zrobić dla pacjenta lekarz, pielęgniarka i położna?
Teleporada w POZ w 2026 roku. Kiedy wystarczy rozmowa telefoniczna, a kiedy potrzebna jest wizyta osobista?
Jak szybko lekarz POZ powinien przyjąć pacjenta? Rejestracja i terminy wizyt w 2026 roku
Czy lekarz rodzinny może zlecić tomografię komputerową lub rezonans magnetyczny na NFZ?
Czy lekarz rodzinny może skierować na kolonoskopię lub gastroskopię na NFZ?
Czy lekarz rodzinny może skierować na mammografię lub USG piersi na NFZ?
Czy lekarz rodzinny może skierować na USG? Sprawdź, jakie badania wykona pacjent na NFZ
Czy lekarz rodzinny może skierować na PET-CT? Kiedy badanie jest wykonywane na NFZ?
Czy lekarz rodzinny może skierować na biopsję? Jak wygląda badanie i ile czeka się na wynik?
Czy lekarz rodzinny może skierować na scyntygrafię kości? Kiedy badanie wykonuje się na NFZ?
• Artykuł zaktualizowano: