Pacjent ma prawo otrzymać swoją dokumentację medyczną z przychodni, szpitala, poradni specjalistycznej, gabinetu prywatnego oraz każdej innej placówki, w której udzielano mu świadczeń zdrowotnych. Może poprosić między innymi o historię leczenia, opisy konsultacji, wyniki badań laboratoryjnych i obrazowych, wypisy ze szpitala, informacje o zastosowanym leczeniu, dokumentację operacji, wyniki histopatologiczne oraz karty informacyjne z SOR.
Placówka nie może uzależniać dostępu od wyjaśnienia, po co pacjent potrzebuje dokumentów ani czy zamierza kontynuować leczenie w innym miejscu. Dokumentacja dotyczy jego zdrowia i na żądanie powinna zostać udostępniona pacjentowi, jego przedstawicielowi ustawowemu albo osobie prawidłowo upoważnionej.
Pierwsze udostępnienie dokumentacji w żądanym zakresie i w wybranej formie jest bezpłatne. Zasada dotyczy dokumentów przechowywanych w konkretnej placówce i obejmuje pacjenta oraz jego przedstawiciela ustawowego. Gdy pacjent ponownie występuje o te same dokumenty, podmiot może pobrać opłatę. Jeśli natomiast prosi o część dokumentacji, której wcześniej nie otrzymał, jej pierwsze udostępnienie również powinno być nieodpłatne.
Dostęp powinien zostać zapewniony bez zbędnej zwłoki. Rzecznik Praw Pacjenta wskazuje, że placówki nie powinny automatycznie wpisywać do swoich regulaminów terminów wynoszących od 7 do 14 dni. Dokumenty należy przygotować tak szybko, jak pozwala na to konkretna sytuacja, szczególnie gdy są potrzebne do kontynuowania leczenia.
Co wchodzi w skład dokumentacji medycznej?
Dokumentacja medyczna nie ogranicza się do krótkiego opisu wizyty. Powinna przedstawiać przebieg diagnostyki i leczenia oraz zawierać informacje istotne dla dalszej opieki nad pacjentem.
W zależności od rodzaju placówki mogą się w niej znaleźć rozpoznania, zalecenia, informacje o przepisanych lekach, wyniki badań, opisy RTG, tomografii, rezonansu, USG i PET-CT, dokumentacja zabiegów, zgody na procedury, karty znieczulenia, raporty pielęgniarskie, wyniki biopsji i badań patomorfologicznych, dokumentacja radioterapii, chemioterapii oraz leczenia operacyjnego.
Pacjent może poprosić o całość dokumentacji albo wskazać konkretny zakres, na przykład wynik histopatologiczny, opis tomografii, wypis z hospitalizacji lub dokumentację z określonego okresu.
Przy kontynuowaniu leczenia onkologicznego szczególne znaczenie mogą mieć nie tylko opisy, ale również obrazy zapisane na płycie lub innym nośniku, preparaty histopatologiczne i bloczki parafinowe. Zasady wypożyczenia materiałów patomorfologicznych mogą być określone przez zakład, który je przechowuje.
Jak złożyć wniosek o dokumentację medyczną?
Wniosek nie musi mieć wyłącznie formy papierowej. Może zostać złożony pisemnie, ustnie albo za pomocą środków komunikacji elektronicznej, jeśli placówka umożliwia taki kontakt. Rzecznik Praw Pacjenta podkreśla, że podmiot powinien realizować również żądanie zgłoszone ustnie i nie może wymagać formularza jako jedynej dopuszczalnej formy.
W praktyce pisemny lub elektroniczny wniosek bywa najbezpieczniejszy, ponieważ pozostawia potwierdzenie daty i zakresu żądania. Warto wskazać: imię, nazwisko i dane pozwalające zidentyfikować pacjenta, okres leczenia lub konkretną wizytę, rodzaj potrzebnych dokumentów, wybraną formę udostępnienia, sposób odbioru, dane osoby upoważnionej, jeśli dokumenty ma odebrać ktoś inny.
Placówka może zweryfikować tożsamość osoby składającej wniosek. Nie powinna jednak żądać informacji, które nie są potrzebne do identyfikacji pacjenta i bezpiecznego przekazania danych.
Czy trzeba podawać powód?
Nie. Pacjent nie musi uzasadniać, dlaczego chce otrzymać dokumentację.
Może potrzebować jej do konsultacji w innym ośrodku, uzyskania drugiej opinii, kontynuacji leczenia, sprawy ubezpieczeniowej, postępowania przed Rzecznikiem Praw Pacjenta albo po prostu do własnego archiwum. Placówka nie może uzależniać wydania dokumentów od zaakceptowania powodu. Nie ma również obowiązku informowania lekarza prowadzącego, że pacjent chce skonsultować diagnozę w innym ośrodku.
W jakiej formie można otrzymać dokumentację?
Dokumentacja może zostać udostępniona do wglądu w placówce, jako wyciąg, odpis, kopia lub wydruk, na elektronicznym nośniku danych albo za pomocą środków komunikacji elektronicznej, jeżeli podmiot zapewnia bezpieczny sposób przekazania.
Podczas wglądu pacjent albo osoba upoważniona może wykonywać zdjęcia własnym telefonem lub aparatem. Rzecznik Praw Pacjenta wskazuje, że placówka nie może odmawiać takiej możliwości tylko dlatego, że dokumentacja nie została wcześniej skopiowana przez jej pracownika.
Pacjent może również poprosić o wysłanie dokumentów pocztą. RPP potwierdza, że placówka ma obowiązek wysłać dokumentację na żądanie, jeśli pacjent wybiera taką formę. Koszt samej przesyłki może być rozliczany odrębnie, zwłaszcza przy kolejnym udostępnieniu.
Forma powinna odpowiadać żądaniu pacjenta, o ile jest możliwa do zastosowania i zapewnia ochronę danych.
Czy pierwsza kopia dokumentacji zawsze jest bezpłatna?
Pierwsze udostępnienie pacjentowi albo jego przedstawicielowi ustawowemu w żądanym zakresie jest bezpłatne. Obejmuje to między innymi kopię papierową, wydruk lub dokumenty przekazane elektronicznie.
Zasada odnosi się do dokumentacji znajdującej się w konkretnej placówce. Pacjent może więc po raz pierwszy bezpłatnie otrzymać dokumenty osobno z przychodni, szpitala, poradni onkologicznej i pracowni diagnostycznej, jeżeli każda z tych placówek posiada własną część dokumentacji.
Jeżeli przy pierwszym wniosku pacjent poprosił wyłącznie o wypis, a później po raz pierwszy żąda wyniku histopatologicznego lub opisów badań, dokumenty nieudostępniane wcześniej powinny zostać przekazane bez opłaty.
Bezpłatność nie oznacza jednak, że pacjent może wielokrotnie zamawiać identyczne kopie bez ponoszenia kosztu.
Kiedy placówka może pobrać opłatę?
Opłata może zostać pobrana przy kolejnym udostępnianiu tej samej dokumentacji. Jej maksymalna wysokość jest powiązana z przeciętnym wynagrodzeniem i zmienia się wraz z publikacją nowych danych statystycznych.
Z tego powodu w artykule nie warto utrwalać jednej kwoty jako obowiązującej przez cały rok. Placówka powinna stosować stawki zgodne z aktualnym limitem ustawowym i udostępniać informację o opłatach pacjentom.
Wgląd do dokumentacji na miejscu pozostaje bezpłatny. Pacjent może również wykonać zdjęcia własnym urządzeniem.
Jeżeli placówka pobiera opłatę, pacjent może poprosić o wskazanie podstawy jej naliczenia i wyjaśnienie, czy rzeczywiście chodzi o ponowne udostępnienie tych samych dokumentów.
Ile czasu ma placówka na wydanie dokumentacji?
Przepisy nie ustanawiają jednego terminu, takiego jak trzy, siedem czy czternaście dni, obowiązującego w każdej sprawie. Dokumentację należy wydać bez zbędnej zwłoki.
Oznacza to działanie tak szybko, jak jest to obiektywnie możliwe. Znaczenie ma objętość dokumentacji, sposób jej przechowywania i forma, o którą prosi pacjent. Kilkudziesięcioletnia dokumentacja papierowa może wymagać więcej pracy niż przesłanie jednego elektronicznego wyniku.
Placówka nie może jednak z góry przyjmować, że każdy pacjent będzie oczekiwał dwa tygodnie. RPP uznał ustalanie sztywnych terminów od 7 do 14 dni za praktykę bez oparcia w obowiązujących przepisach.
Szybkość ma szczególne znaczenie, gdy dokumentacja jest potrzebna przed operacją, konsultacją onkologiczną, rozpoczęciem terapii, konsylium albo pilną diagnostyką. W czerwcu 2026 roku RPP ponownie podkreślił, że dokumenty należy udostępniać tak szybko, jak pozwala sytuacja, ponieważ brak dostępu może utrudnić ciągłość leczenia.
Czy wyniki badań powinny być dostępne przed wizytą?
Pacjent ma prawo otrzymać swoje wyniki niezależnie od terminu następnej konsultacji. Placówka nie powinna uzależniać dostępu od obecności lekarza prowadzącego ani twierdzić, że wynik może zostać wydany dopiero podczas kolejnej wizyty.
Nie oznacza to, że samodzielne odczytanie wyniku zastępuje rozmowę z lekarzem. Opis histopatologiczny, tomografia lub rezonans mogą wymagać wyjaśnienia i zestawienia z innymi danymi. Pacjent powinien jednak mieć możliwość otrzymania dokumentu i skonsultowania go również w innym miejscu.
W praktyce warto od razu ustalić, kto omówi wynik i co zrobić, jeśli zawiera pilne zalecenie.
Czy dokumentacja jest dostępna na IKP?
Część dokumentacji może być dostępna na Internetowym Koncie Pacjenta i w aplikacji mojeIKP. Pacjent może znaleźć tam między innymi wybrane wyniki i opisy badań, diagnozy, wypisy ze szpitala, dokumenty z SOR oraz inne materiały zapisane jako elektroniczna dokumentacja medyczna.
Na IKP należy wejść w historię leczenia i zdarzenia medyczne, a następnie przejść do sekcji dokumentacji medycznej. System umożliwia wyszukiwanie dokumentów przekazanych elektronicznie.
Brak wyniku na IKP nie oznacza jednak, że placówka go nie posiada. Nie wszystkie dokumenty są przesyłane do systemu w tym samym zakresie i czasie. Pacjent może więc nadal wystąpić bezpośrednio do szpitala, poradni lub laboratorium.
Nie należy również zakładać, że każda płyta z obrazami TK lub RM będzie dostępna do pobrania na koncie. Często elektronicznie widoczny jest opis, natomiast pełne obrazy trzeba odebrać z pracowni.
Czy lekarz POZ widzi całą dokumentację pacjenta?
Lekarz, pielęgniarka lub położna POZ mogą mieć dostęp do części elektronicznej dokumentacji potrzebnej do udzielania świadczeń i zachowania ciągłości leczenia. Nie oznacza to jednak, że przychodnia automatycznie widzi każdy papierowy dokument i każdy wynik z dowolnej placówki.
Pacjent nadal powinien poinformować lekarza o ważnych rozpoznaniach i dostarczyć dokumenty, których nie ma w systemie. Dotyczy to szczególnie leczenia prywatnego, badań wykonywanych za granicą oraz starszej dokumentacji.
Przed wizytą warto sprawdzić, czy opis lub wynik jest widoczny na IKP, i w razie potrzeby zabrać kopię papierową albo elektroniczną.
Czy ktoś bliski może odebrać dokumentację?
Tak, ale musi być do tego upoważniony przez pacjenta. Upoważnienie może dotyczyć dostępu do informacji o stanie zdrowia, dokumentacji medycznej albo obu tych obszarów. Są to odrębne prawa, dlatego warto sformułować dokument jednoznacznie.
Placówka może zweryfikować tożsamość osoby upoważnionej. Nie powinna jednak odmawiać wyłącznie dlatego, że upoważnienie zostało złożone w innym podmiocie, o ile jego treść nie ograniczała ważności do konkretnej placówki. RPP potwierdził, że prawidłowe upoważnienie może być skuteczne także poza miejscem, w którym zostało pierwotnie złożone.
Pacjent może również ustanowić pełnomocnika do załatwienia konkretnej sprawy, na przykład odebrania wyników i płyt z obrazami.
Czy współmałżonek automatycznie ma dostęp?
Nie. Sam fakt pozostawania w małżeństwie, pokrewieństwa albo wspólnego zamieszkania nie daje za życia pacjenta automatycznego prawa do jego dokumentacji.
Małżonek, dorosłe dziecko, rodzic czy partner powinni zostać upoważnieni. Bez takiego upoważnienia placówka ma obowiązek chronić tajemnicę medyczną.
Wyjątki mogą wynikać z przepisów dotyczących przedstawicielstwa ustawowego, na przykład w odniesieniu do dziecka, albo z sytuacji, w której pacjent nie może wyrazić zgody, a przekazanie ograniczonych informacji osobie bliskiej jest niezbędne w związku z leczeniem. Nie oznacza to jednak swobodnego dostępu do całej dokumentacji.
Dokumentacja medyczna dziecka
Dokumentację dziecka może uzyskać jego przedstawiciel ustawowy, najczęściej rodzic posiadający władzę rodzicielską. Placówka może zweryfikować uprawnienia, szczególnie gdy istnieje spór między rodzicami lub ograniczenie władzy rodzicielskiej.
Wraz z dorastaniem dziecka wzrasta znaczenie jego zdania i prawa do informacji. Po ukończeniu 18 lat pacjent samodzielnie decyduje o dostępie do dokumentacji, nawet jeśli wcześniej wszystkie sprawy załatwiali rodzice.
Rodzic dorosłego pacjenta potrzebuje jego upoważnienia.
Kto może uzyskać dokumentację po śmierci pacjenta?
Po śmierci dokumentacja może być udostępniona osobie upoważnionej przez pacjenta za życia oraz osobie, która w chwili zgonu była jego przedstawicielem ustawowym. Dostęp może również uzyskać osoba bliska, chyba że pacjent za życia się temu sprzeciwił albo sprzeciw zgłosi inna osoba bliska. Jeżeli między bliskimi powstanie konflikt albo istnieje sprzeciw, sprawę może rozstrzygnąć sąd. Sąd może zezwolić na udostępnienie i określić jego zakres.
Osobą bliską może być między innymi małżonek, krewny, powinowaty albo osoba pozostająca we wspólnym pożyciu. Placówka może zażądać oświadczeń lub dokumentów potwierdzających relację oraz brak przeszkód do udostępnienia.
Lekarz POZ odmawia skierowania lub badania – jakie prawa ma pacjent?
Jak długo przechowuje się dokumentację?
Podstawowy okres przechowywania wynosi 20 lat, liczonych od końca roku kalendarzowego, w którym dokonano ostatniego wpisu.
Od tej zasady istnieją wyjątki. Dokumentację pacjenta, który zmarł wskutek uszkodzenia ciała lub zatrucia, przechowuje się przez 30 lat. Taki sam okres dotyczy danych potrzebnych do monitorowania losów krwi i jej składników.
Zdjęcia rentgenowskie przechowywane poza główną dokumentacją są przechowywane przez 10 lat.
Skierowania na badania i zlecenia lekarza przechowuje się przez pięć lat, jeśli świadczenie zostało udzielone, oraz przez dwa lata, jeśli nie doszło do jego realizacji z powodu niezgłoszenia się pacjenta.
Po upływie okresu przechowywania dokumentacja może zostać zniszczona w sposób uniemożliwiający identyfikację pacjenta. Dokumenty przeznaczone do zniszczenia mogą wcześniej zostać wydane pacjentowi, jego przedstawicielowi albo osobie upoważnionej.
Co się dzieje z dokumentacją po zamknięciu przychodni?
Likwidacja placówki lub zakończenie działalności przez lekarza nie powodują utraty prawa pacjenta do dokumentów. Podmiot powinien wskazać miejsce, w którym dokumentacja będzie dalej przechowywana i udostępniana.
Informacji można szukać u następcy prawnego placówki, podmiotu przejmującego dokumentację, w rejestrze podmiotów wykonujących działalność leczniczą albo u organu, który prowadził placówkę.
W czerwcu 2026 roku RPP poinformował o sądowym potwierdzeniu obowiązku udostępniania dokumentacji także po zakończeniu działalności podmiotu leczniczego.
Jeżeli pacjent nie wie, gdzie znajdują się dokumenty po zamkniętym gabinecie, może zwrócić się do Rzecznika Praw Pacjenta lub właściwego organu rejestrowego.
Czy można żądać poprawienia błędu w dokumentacji?
Pacjent może zgłosić, że w dokumentacji znajdują się dane nieprawidłowe, na przykład błędny numer PESEL, informacja o leku, którego nie przyjmował, albo opis świadczenia, które nie miało miejsca.
Wpisu medycznego nie usuwa się jednak tak, jak zwykłej notatki. Dokumentacja powinna zachować historię zmian. Korekta odbywa się przez odpowiednie oznaczenie błędu, dodanie sprostowania lub kolejnego wpisu, zgodnie z zasadami prowadzenia dokumentacji.
Pacjent może poprosić lekarza o odniesienie się do spornej informacji. Jeżeli nie zgadza się z oceną medyczną, może przedstawić dodatkową dokumentację lub drugą opinię, ale samo niezadowolenie z diagnozy nie oznacza automatycznego usunięcia wpisu.
Czy pacjent może dostać oryginał?
Zasadniczo pacjent otrzymuje kopię, odpis, wyciąg, wydruk albo dostęp do wersji elektronicznej. Oryginał pozostaje w placówce, ponieważ ma ona obowiązek przechowywać dokumentację.
W niektórych sytuacjach dokumentacja może zostać wydana w oryginale za potwierdzeniem odbioru i z obowiązkiem zwrotu, jeśli uprawniony organ lub podmiot żąda oryginału. Nie jest to jednak zwykły sposób realizacji wniosku pacjenta.
Materiały takie jak preparaty histopatologiczne mogą być wypożyczane do konsultacji w innym ośrodku według odrębnej procedury.
Co zrobić, gdy placówka odmawia?
Najpierw warto poprosić o wskazanie konkretnej przyczyny odmowy. Może nią być brak możliwości potwierdzenia tożsamości, nieprawidłowe upoważnienie albo zbyt ogólnie opisany zakres żądania.
Nieprawidłowe są natomiast odmowy uzasadniane wyłącznie brakiem lekarza prowadzącego, koniecznością oczekiwania na kolejną wizytę, niepodaniem powodu żądania lub obowiązującym w placówce terminem wynoszącym zawsze 14 dni.
Pacjent może złożyć pisemne wezwanie do udostępnienia dokumentacji i powołać się na prawo pacjenta. Warto zachować potwierdzenie złożenia wniosku, wiadomości e-mail oraz odpowiedzi placówki.
Problem można zgłosić kierownikowi podmiotu, Rzecznikowi Praw Pacjenta oraz – jeżeli sprawa dotyczy świadczeń finansowanych publicznie – właściwemu oddziałowi NFZ.
RPP prowadzi Telefoniczną Informację Pacjenta pod numerem 800 190 590.
Dokumentacja medyczna pacjenta onkologicznego
W leczeniu onkologicznym kompletna dokumentacja ma szczególne znaczenie, ponieważ decyzje są podejmowane na podstawie wyników pochodzących z wielu placówek i etapów diagnostyki.
Pacjent powinien posiadać lub wiedzieć, gdzie znajdują się: wynik badania histopatologicznego, opis i obrazy badań TK, RM, PET-CT lub scyntygrafii, wypis po operacji, protokół zabiegu, informacje o chemioterapii, immunoterapii i radioterapii, wyniki badań molekularnych, karta DiLO i dokumentacja konsylium, informacje o zastosowanych lekach i dawkach, zalecenia dotyczące dalszej obserwacji.
Przy zmianie ośrodka nie zawsze wystarczy jeden wypis. Nowy zespół może potrzebować preparatów patomorfologicznych, płyt z obrazami i szczegółowego przebiegu wcześniejszego leczenia.
Brak dokumentacji może prowadzić do powtarzania badań albo opóźniać kwalifikację do terapii. Dlatego warto zamawiać dokumenty na bieżąco, a nie dopiero po zakończeniu całego leczenia.
Czy szpital może wysłać dokumentację bezpośrednio do innego ośrodka?
Tak, jeżeli istnieje odpowiednia podstawa i zapewniono bezpieczne przekazanie danych. Placówki medyczne mogą wymieniać dokumentację potrzebną do kontynuacji diagnostyki i leczenia.
Pacjent może również sam odebrać kopię lub poprosić o jej wysłanie do wskazanego podmiotu. Warto uzgodnić, czy nowy ośrodek potrzebuje samych opisów, czy także obrazów i materiałów patomorfologicznych.
Przekazanie dokumentów między placówkami nie pozbawia pacjenta prawa do otrzymania własnej kopii.
Co to oznacza dla pacjenta?
Pacjent ma prawo otrzymać dokumentację z każdej placówki, w której był diagnozowany lub leczony. Nie musi uzasadniać wniosku ani czekać do kolejnej wizyty u lekarza.
Pierwsze udostępnienie dokumentów w żądanym zakresie jest bezpłatne. Za kolejne kopie tych samych materiałów placówka może pobrać opłatę, ale nie może żądać zapłaty za dokumenty, których pacjent wcześniej nie otrzymał.
Wniosek może być złożony pisemnie, ustnie lub elektronicznie. Dokumentacja powinna zostać udostępniona bez zbędnej zwłoki, a nie automatycznie dopiero po siedmiu czy czternastu dniach.
Część wyników może być dostępna na IKP i w aplikacji mojeIKP, ale brak dokumentu w systemie nie oznacza, że pacjent nie może uzyskać go bezpośrednio z placówki.
Osoba bliska nie ma automatycznego dostępu za życia pacjenta. Powinna zostać upoważniona. Po śmierci zasady są szersze, ale sprzeciw pacjenta lub innej osoby bliskiej może wymagać rozstrzygnięcia sądu.
Czy lekarz rodzinny może skierować na RTG klatki piersiowej? Badanie a rak płuca
Scyntygrafia kości na NFZ – kto wystawia skierowanie i kiedy wykonuje się badanie?
Czy pierwsza kopia dokumentacji medycznej jest bezpłatna?
Tak. Pierwsze udostępnienie pacjentowi lub jego przedstawicielowi ustawowemu w żądanym zakresie jest bezpłatne.
Czy każda kolejna kopia jest płatna?
Placówka może pobrać opłatę za ponowne udostępnienie tych samych dokumentów.
Czy nowa część dokumentacji nadal jest bezpłatna?
Tak. Dokumenty, których pacjent wcześniej nie otrzymał, powinny zostać po raz pierwszy udostępnione bez opłaty.
Czy trzeba złożyć pisemny wniosek?
Nie. Wniosek może być również ustny lub elektroniczny.
Czy placówka może wymagać swojego formularza?
Może go udostępnić dla ułatwienia, ale nie powinna uzależniać realizacji żądania wyłącznie od użycia formularza.
Czy muszę podać powód?
Nie. Pacjent nie musi uzasadniać, dlaczego potrzebuje dokumentacji.
Ile czasu ma przychodnia na wydanie dokumentów?
Dokumentacja powinna zostać udostępniona bez zbędnej zwłoki. Nie istnieje jeden termin obowiązujący w każdej sprawie.
Czy placówka może ustalić termin 14 dni?
Nie powinna automatycznie stosować takiego sztywnego terminu do wszystkich wniosków.
Czy mogę zrobić zdjęcia dokumentacji telefonem?
Tak, podczas wglądu pacjent lub osoba upoważniona może wykonać fotokopie własnym urządzeniem.
Czy można otrzymać dokumentację e-mailem?
Tak, jeśli placówka zapewnia bezpieczny sposób elektronicznego przekazania danych.
Czy można zamówić wysyłkę pocztą?
Tak. Pacjent może poprosić o wysłanie dokumentacji.
Czy wyniki muszą być dostępne przed wizytą?
Pacjent ma prawo uzyskać wyniki niezależnie od daty kolejnej konsultacji.
Czy wszystkie wyniki są na IKP?
Nie. Na IKP dostępne są dokumenty przekazane do systemu jako elektroniczna dokumentacja medyczna.
Gdzie znaleźć dokumentację na IKP?
W historii leczenia, w części dotyczącej zdarzeń medycznych i dokumentacji medycznej.
Czy lekarz rodzinny widzi wszystkie wyniki?
Nie zawsze. Zakres widocznych danych zależy od tego, co zostało przekazane elektronicznie i jakie dokumenty posiada przychodnia.
Czy współmałżonek może odebrać dokumentację?
Tylko gdy jest upoważniony albo zachodzi inna ustawowa podstawa dostępu.
Czy rodzic może odebrać dokumentację dorosłego dziecka?
Nie bez jego upoważnienia.
Czy ktoś może odebrać dokumenty za pacjenta?
Tak, jeśli posiada odpowiednie upoważnienie.
Kto otrzyma dokumentację po śmierci pacjenta?
Osoba upoważniona za życia, przedstawiciel ustawowy oraz w określonych warunkach osoba bliska.
Czy rodzina może się sprzeciwić udostępnieniu?
Tak. W przypadku konfliktu dostęp może wymagać rozstrzygnięcia sądu.
Jak długo przechowuje się dokumentację?
Zasadniczo przez 20 lat od końca roku, w którym dokonano ostatniego wpisu.
Jak długo przechowuje się zdjęcia RTG?
Zdjęcia przechowywane poza dokumentacją medyczną – przez 10 lat.
Co z dokumentacją po zamknięciu przychodni?
Powinna zostać przekazana do dalszego przechowywania i nadal musi być udostępniana pacjentom.
Czy można poprawić błąd w dokumentacji?
Można zgłosić potrzebę korekty. Zmiana powinna zachować historię wpisu i zostać odpowiednio oznaczona.
Czy pacjent otrzymuje oryginał?
Najczęściej otrzymuje kopię, wydruk, odpis lub dostęp elektroniczny. Oryginał zasadniczo pozostaje w placówce.
Czy wynik histopatologiczny jest dokumentacją medyczną?
Tak. Pacjent ma prawo otrzymać jego kopię.
Czy można otrzymać płytę z tomografią lub rezonansem?
Tak. Należy wskazać, że potrzebne są również obrazy, a nie tylko opis badania.
Czy można wypożyczyć preparaty histopatologiczne?
Tak, zgodnie z procedurą zakładu patomorfologii, szczególnie w celu konsultacji w innym ośrodku.
Gdzie zgłosić odmowę?
Do kierownika placówki, Rzecznika Praw Pacjenta, a w sprawach świadczeń publicznych również do NFZ.
Źródło: Rzecznik Praw Pacjenta: zasady składania wniosków, dopuszczalne formy udostępniania dokumentacji oraz prawo do pierwszej bezpłatnej kopii. Rzecznik Praw Pacjenta: obowiązek udostępniania dokumentacji bez zbędnej zwłoki oraz możliwość wykonania zdjęć własnym urządzeniem. Pacjent.gov.pl: dostęp do elektronicznej dokumentacji medycznej na Internetowym Koncie Pacjenta i w aplikacji mojeIKP. Rzecznik Praw Pacjenta: okresy przechowywania dokumentacji medycznej i wyjątki od podstawowego terminu 20 lat. Rzecznik Praw Pacjenta: zasady dostępu do dokumentacji po śmierci pacjenta i rozstrzygania sporów między osobami bliskimi.
• Artykuł zaktualizowano: