Immunoterapia nie niszczy komórek nowotworowych w taki sam sposób jak klasyczna chemioterapia. Leki takie jak pembrolizumab i niwolumab wpływają na mechanizmy regulujące działanie układu odpornościowego, dzięki czemu może on skuteczniej rozpoznawać i atakować komórki nowotworowe. Immunoterapię stosuje się m.in. w nawrotowym lub przerzutowym płaskonabłonkowym raku głowy i szyi. Pembrolizumab ma obecnie w Unii Europejskiej również wskazanie do leczenia okołooperacyjnego wybranych chorych z resekcyjną, miejscowo zaawansowaną chorobą. O wyborze terapii decydują jednak konkretna sytuacja kliniczna, wcześniejsze leczenie oraz – w części wskazań – wynik badania PD-L1.
Immunoterapia istotnie zmieniła możliwości leczenia części pacjentów z nowotworami głowy i szyi. Nie jest jednak metodą odpowiednią dla każdego chorego i nie zastępuje automatycznie operacji, radioterapii ani chemioterapii.
Najwięcej danych dotyczy raka płaskonabłonkowego głowy i szyi, określanego w dokumentacji medycznej skrótem HNSCC lub SCCHN. Do leków wykorzystywanych w tej grupie należą przede wszystkim pembrolizumab i niwolumab.
Oba blokują receptor PD-1 znajdujący się na komórkach układu odpornościowego, ale ich wskazania nie są identyczne. Nie można więc traktować ich jako leków, które można dowolnie stosować zamiennie.
Immunoterapia w nowotworach głowy i szyi – jak działa, kiedy jest stosowana i co oznacza PD-L1? Jak działa immunoterapia w nowotworach głowy i szyi? Wyjaśniamy, kiedy stosuje się pembrolizumab i niwolumab, co oznaczają PD-L1, CPS i TPS oraz jakie działania niepożądane trzeba zgłaszać.
Nie każdy nowotwór głowy i szyi leczy się immunoterapią
Określenie „nowotwory głowy i szyi” obejmuje wiele różnych chorób. Należą do nich m.in. nowotwory jamy ustnej, gardła i krtani, ale także ślinianek, jamy nosowej, zatok czy tarczycy.
Różnią się one budową histologiczną, przebiegiem oraz wrażliwością na poszczególne metody leczenia.
Dlatego informacja, że immunoterapia jest stosowana w „raku głowy i szyi”, jest niewystarczająca. Trzeba wiedzieć:
- jaki jest dokładny typ histologiczny nowotworu,
- gdzie znajduje się guz,
- czy choroba jest operacyjna,
- czy doszło do nawrotu lub przerzutów,
- jakie leczenie zastosowano wcześniej,
- jaki jest wynik oznaczenia PD-L1, jeśli jest potrzebny.
Wskazania opisane w tym artykule dotyczą przede wszystkim płaskonabłonkowych raków głowy i szyi. Nie należy automatycznie odnosić ich do każdego nowotworu rozwijającego się w tej okolicy.
Jak działa immunoterapia?
Układ odpornościowy potrafi rozpoznawać i niszczyć nieprawidłowe komórki. Jednocześnie posiada naturalne mechanizmy hamujące jego aktywność. Są one potrzebne, aby reakcja odpornościowa nie uszkadzała zdrowych tkanek.
Jednym z takich mechanizmów jest szlak: PD-1 ↔ PD-L1
PD-1 to receptor znajdujący się m.in. na limfocytach T. PD-L1 jest białkiem, które może występować na powierzchni komórek nowotworowych oraz niektórych komórek układu odpornościowego.
Połączenie PD-L1 z PD-1 przekazuje limfocytowi sygnał hamujący. Nowotwór może wykorzystywać ten mechanizm, aby osłabić reakcję immunologiczną i uniknąć zniszczenia.
Pembrolizumab i niwolumab są przeciwciałami blokującymi PD-1. Dzięki temu mogą zdjąć jeden z „hamulców” układu odpornościowego i umożliwić limfocytom skuteczniejsze działanie przeciwko komórkom nowotworowym.
Immunoterapia nie polega jednak na ogólnym „wzmacnianiu odporności”. Jej działanie jest bardziej precyzyjne. Leki wpływają na konkretny mechanizm regulujący odpowiedź immunologiczną. Z tego samego powodu mogą powodować charakterystyczne działania niepożądane wynikające z atakowania zdrowych tkanek przez układ odpornościowy.
Immunoterapia a chemioterapia – czym się różnią?
Chemioterapia działa bezpośrednio na komórki, wykorzystując ich określone właściwości biologiczne, w tym zdolność do szybkich podziałów.
Immunoterapia nie atakuje komórek nowotworowych w ten sam sposób. Jej zadaniem jest zmiana relacji pomiędzy nowotworem a układem odpornościowym.
Różne są również profile działań niepożądanych. Chemioterapia może m.in. wpływać na szpik kostny, przewód pokarmowy, nerki czy nerwy. Immunoterapia może natomiast wywołać stan zapalny praktycznie dowolnego narządu.
Nie zawsze trzeba jednak wybierać pomiędzy immunoterapią a chemioterapią. W niektórych sytuacjach pembrolizumab podaje się razem z lekami cytotoksycznymi.
Kiedy stosuje się immunoterapię?
Odpowiedź zależy od rodzaju leku oraz sytuacji klinicznej. Immunoterapia może być wykorzystywana w chorobie nawrotowej lub przerzutowej, a obecnie – u wybranych pacjentów – także jako element leczenia przed operacją i po niej.
Choroba nawrotowa lub przerzutowa
Immunoterapia ma ugruntowane miejsce w leczeniu nawrotowego albo przerzutowego płaskonabłonkowego raka głowy i szyi.
Pembrolizumab może być stosowany w pierwszej linii leczenia choroby przerzutowej lub nawrotu, którego nie można usunąć operacyjnie:
- samodzielnie,
- albo w połączeniu z chemioterapią zawierającą pochodną platyny i 5-fluorouracyl.
Zgodnie z aktualnym europejskim wskazaniem obie możliwości dotyczą dorosłych, u których nowotwór wykazuje ekspresję PD-L1 z wynikiem CPS wynoszącym co najmniej 1. Pembrolizumab ma ponadto wskazanie do monoterapii nawrotowego lub przerzutowego HNSCC z ekspresją PD-L1 określoną jako TPS ≥50%, jeśli do progresji doszło podczas leczenia zawierającego platynę lub po nim.
Niwolumab jest natomiast stosowany w monoterapii nawrotowego lub przerzutowego płaskonabłonkowego raka głowy i szyi, jeśli choroba postępowała podczas leczenia opartego na pochodnych platyny albo po jego zakończeniu. Wskazanie tego leku nie jest więc tożsame ze wskazaniami pembrolizumabu.
Immunoterapia przed operacją i po niej
Rola immunoterapii nie ogranicza się już wyłącznie do choroby nawrotowej lub przerzutowej.
Pembrolizumab ma obecnie w Unii Europejskiej wskazanie do leczenia dorosłych z resekcyjnym, miejscowo zaawansowanym płaskonabłonkowym rakiem głowy i szyi, jeżeli nowotwór wykazuje ekspresję PD-L1 z CPS ≥1.
Leczenie obejmuje:
- pembrolizumab przed operacją, czyli leczenie neoadjuwantowe,
- zabieg chirurgiczny,
- pembrolizumab podawany po operacji razem z radioterapią – z cisplatyną lub bez niej, zależnie od wskazań,
- dalsze podawanie pembrolizumabu w monoterapii.
Nie jest to zatem immunoterapia stosowana zamiast operacji. Lek zostaje włączony w cały okołooperacyjny plan leczenia.
Podstawę tego wskazania stanowiło badanie KEYNOTE-689 obejmujące chorych z nowo rozpoznanym, resekcyjnym, miejscowo zaawansowanym płaskonabłonkowym rakiem głowy i szyi.
→ Chirurgia w leczeniu nowotworów głowy i szyi – jak wygląda operacja?
→ Radioterapia w nowotworach głowy i szyi – przebieg i skutki uboczne
Rejestracja leku nie oznacza automatycznie refundacji
Europejskie wskazanie rejestracyjne określa, w jakich sytuacjach lek może być stosowany zgodnie z zatwierdzoną charakterystyką produktu.
Refundacja ze środków publicznych w Polsce jest odrębną kwestią. Zależy od aktualnego obwieszczenia refundacyjnego oraz kryteriów odpowiedniego programu lekowego.
W lipcu 2026 roku AOTMiT opublikowała rekomendację dotyczącą objęcia pembrolizumabu refundacją w programie B.52 „Leczenie chorych z płaskonabłonkowym rakiem narządów głowy i szyi”. Sama rekomendacja AOTMiT nie jest jednak równoznaczna z ostatecznym udostępnieniem terapii każdemu pacjentowi. Aktualną możliwość finansowania trzeba zawsze sprawdzać w obowiązującym programie lekowym.
→ Leczenie raka głowy i szyi w Polsce – co obejmuje program B.52?
Co oznacza PD-L1?
PD-L1 to białko, którego ekspresję można ocenić w materiale pobranym z nowotworu. Badanie wykonuje się metodą immunohistochemiczną w pracowni patomorfologicznej.
Wynik może być potrzebny przy kwalifikowaniu pacjenta do określonego sposobu leczenia immunoterapią.
PD-L1 nie jest jednak testem dającym prostą odpowiedź:
wynik dodatni – leczenie na pewno zadziała,
wynik ujemny – leczenie na pewno nie zadziała.
To biomarker pomagający wybrać terapię w określonym wskazaniu. Nie potrafi z całkowitą pewnością przewidzieć odpowiedzi konkretnego pacjenta.
Znaczenie wyniku zależy również od leku, linii leczenia i sposobu obliczenia ekspresji.
Co oznacza CPS?
W wynikach dotyczących płaskonabłonkowych raków głowy i szyi często pojawia się skrót: CPS – Combined Positive Score.
Przy obliczaniu CPS uwzględnia się komórki nowotworowe oraz określone komórki układu odpornościowego – limfocyty i makrofagi – które wykazują ekspresję PD-L1.
Liczbę tych komórek odnosi się do liczby żywych komórek nowotworowych i mnoży przez 100.
Dlatego zapis: PD-L1 CPS = 20 nie oznacza, że dokładnie 20 procent komórek nowotworowych zawiera PD-L1. Wynik uwzględnia również wybrane komórki immunologiczne znajdujące się w obrębie guza.
CPS i TPS – dlaczego to nie jest to samo?
Pacjent może spotkać się również ze skrótem TPS, czyli Tumor Proportion Score.
TPS opisuje odsetek żywych komórek nowotworowych wykazujących odpowiednie barwienie błonowe PD-L1. W przeciwieństwie do CPS nie wlicza do wyniku komórek układu odpornościowego.
Są to zatem dwie różne metody oceny:
CPS – uwzględnia komórki nowotworowe oraz wybrane komórki immunologiczne,
TPS – odnosi się do komórek nowotworowych.
Nie należy przepisywać progu ustalonego dla jednego wskaźnika na drugi. W aktualnych wskazaniach pembrolizumabu w HNSCC pojawiają się zarówno CPS, jak i TPS – zależnie od etapu i schematu leczenia.
Czy wysoki CPS oznacza, że immunoterapia zadziała?
Nie daje takiej gwarancji.
Ekspresja PD-L1 pozwala wyodrębnić grupy pacjentów, u których określone strategie przyniosły korzyść w badaniach klinicznych. Nadal jednak część chorych z wysokim CPS nie odpowie na immunoterapię.
Możliwa jest również sytuacja odwrotna: lek może mieć zarejestrowane zastosowanie bez konieczności kwalifikacji na podstawie PD-L1. Przykładem jest niwolumab podawany po progresji podczas leczenia zawierającego platynę lub po nim.
Dlatego wyniku PD-L1 nie powinno się interpretować bez odpowiedzi na trzy pytania:
- jaki lek jest rozważany,
- na jakim etapie choroby,
- w jakim schemacie ma zostać podany.
Pembrolizumab sam czy z chemioterapią?
W pierwszej linii leczenia przerzutowego lub nieresekcyjnego nawrotowego HNSCC z CPS ≥1 pembrolizumab może być stosowany samodzielnie albo z chemioterapią opartą na pochodnej platyny i 5-fluorouracylu.
Obie strategie nie są jednak identyczne.
Przy wyborze leczenia lekarz bierze pod uwagę m.in.:
- nasilenie objawów,
- tempo rozwoju choroby,
- liczbę i lokalizację zmian,
- potrzebę uzyskania stosunkowo szybkiego zmniejszenia guza,
- wynik PD-L1,
- stan ogólny pacjenta,
- choroby współistniejące,
- możliwość bezpiecznego zastosowania chemioterapii,
- wcześniejsze leczenie.
Połączenie immunoterapii z chemioterapią nie jest automatycznie najlepszą opcją dla każdego pacjenta. Z drugiej strony sama immunoterapia nie zawsze będzie odpowiednia, szczególnie jeśli choroba szybko postępuje i powoduje poważne objawy.
Najważniejsze jest wyjaśnienie, dlaczego w danej sytuacji wybrano właśnie ten schemat.
Jak podawana jest immunoterapia?
Pembrolizumab i niwolumab są podawane według ściśle określonych schematów. Odstępy pomiędzy dawkami zależą od leku, jego postaci, wskazania oraz planu całego leczenia.
Przed kolejnymi podaniami pacjent przechodzi ocenę lekarską. Regularnie wykonywane są także badania laboratoryjne, które mogą obejmować m.in.:
- morfologię krwi,
- parametry funkcji wątroby i nerek,
- stężenie glukozy,
- elektrolity,
- badania czynności tarczycy,
- w określonych sytuacjach także inne oznaczenia hormonalne.
Badania nie służą wyłącznie sprawdzaniu, czy pacjent „może dostać kolejną dawkę”. Pomagają wychwycić działania immunologiczne, zanim spowodują wyraźne objawy.
Jak ocenia się skuteczność leczenia?
W trakcie immunoterapii wykonuje się zaplanowane badania obrazowe. Lekarz zestawia ich wyniki ze stanem klinicznym pacjenta oraz pozostałymi informacjami.
Odpowiedź może polegać na zmniejszeniu zmian, ich ustabilizowaniu albo – u części pacjentów – utrzymywaniu się kontroli choroby przez dłuższy czas.
Zdarza się, że na początku immunoterapii zmiany w badaniach obrazowych wyglądają na większe z powodu nacieku komórek układu odpornościowego. Zjawisko to nazywa się pseudoprogresją.
Jest ono jednak stosunkowo rzadkie. Nie należy zakładać, że każde powiększenie guza podczas immunoterapii jest „dobrym objawem”. Decyzję o kontynuowaniu lub zmianie leczenia podejmuje lekarz na podstawie całego obrazu klinicznego.
→ Badania obrazowe w nowotworach głowy i szyi – co pokazują TK, MR i PET-CT?
Działania niepożądane immunoterapii są inne niż po chemioterapii
Immunoterapia może być przez część pacjentów tolerowana lepiej niż klasyczna chemioterapia, ale nie oznacza to, że jest leczeniem łagodnym lub pozbawionym poważnych powikłań.
Po zablokowaniu szlaku PD-1 układ odpornościowy może zacząć atakować zdrowe narządy. Takie powikłania określa się jako immunologiczne działania niepożądane.
Mogą dotyczyć praktycznie każdego układu, m.in.:
- płuc – zapalenie płuc,
- jelit – zapalenie jelita i biegunka,
- wątroby – zapalenie wątroby,
- tarczycy – nadczynność lub niedoczynność,
- przysadki i nadnerczy – zaburzenia hormonalne,
- trzustki – w tym rozwój cukrzycy,
- nerek – zapalenie nerek,
- skóry – wysypka, świąd, rzadziej ciężkie reakcje skórne,
- mięśni, stawów i układu nerwowego,
- serca – rzadkie, ale potencjalnie ciężkie zapalenie mięśnia sercowego.
Powikłania immunologiczne mogą wymagać czasowego wstrzymania leku, leczenia glikokortykosteroidami lub innymi lekami hamującymi odpowiedź immunologiczną. W ciężkich przypadkach konieczne może być trwałe zakończenie immunoterapii.
Nie należy jednak samodzielnie przyjmować sterydów ani przerywać leczenia. O dalszym postępowaniu decyduje zespół prowadzący.
Jakie objawy trzeba szybko zgłosić?
Podczas immunoterapii warto zgłaszać każdy nowy albo wyraźnie nasilający się objaw, nawet jeśli pozornie nie ma związku z nowotworem.
Szczególnie ważnego kontaktu z zespołem mogą wymagać:
- nowy kaszel, duszność lub ból w klatce piersiowej,
- nasilona albo uporczywa biegunka,
- krew w stolcu lub silny ból brzucha,
- zażółcenie skóry albo białek oczu,
- ciemny mocz,
- wyraźne zmniejszenie ilości oddawanego moczu,
- silne osłabienie, zawroty głowy lub omdlenie,
- nietypowo nasilone pragnienie i częste oddawanie moczu,
- silny ból głowy, zaburzenia widzenia, splątanie,
- rozległa wysypka, pęcherze lub bolesne zmiany skóry,
- nagłe osłabienie mięśni albo inne objawy neurologiczne,
- gorączka lub szybkie pogorszenie stanu ogólnego.
Pacjent powinien korzystać z instrukcji otrzymanych w swoim ośrodku. Jeśli placówka wydaje kartę pacjenta leczonego immunoterapią, dobrze mieć ją przy sobie i pokazywać podczas kontaktu z innymi lekarzami lub izbą przyjęć.
Czy powikłania mogą pojawić się po zakończeniu leczenia?
Tak.
Działanie immunoterapii na układ odpornościowy nie kończy się natychmiast po ostatnim podaniu leku. Niektóre powikłania mogą pojawić się po kilku tygodniach, a nawet później.
Dlatego podczas konsultacji medycznej należy poinformować lekarza o wcześniejszym leczeniu immunoterapią, nawet jeśli zostało ono już zakończone.
Czy immunoterapia powoduje wypadanie włosów?
Całkowita utrata włosów, typowa dla niektórych schematów chemioterapii, nie jest charakterystycznym działaniem inhibitorów PD-1.
Podczas leczenia mogą jednak pojawić się zmiany skórne oraz zmiany dotyczące włosów. Możliwe są m.in. wysypka, świąd, zaburzenia pigmentacji, przerzedzenie włosów lub inne reakcje o podłożu immunologicznym.
Najważniejsza różnica polega na tym, że immunoterapia ma inny profil toksyczności, a nie na tym, że nie powoduje działań niepożądanych.
Choroby autoimmunologiczne i przeszczepy – dlaczego trzeba o nich powiedzieć?
Przed rozpoczęciem immunoterapii lekarz powinien wiedzieć o wszystkich chorobach, w których układ odpornościowy atakuje własne tkanki.
Dotyczy to m.in. reumatoidalnego zapalenia stawów, nieswoistych zapaleń jelit, tocznia, stwardnienia rozsianego czy autoimmunologicznych chorób tarczycy.
Szczególnego rozważenia wymaga także stan po przeszczepieniu narządu. Pobudzenie odpowiedzi immunologicznej może zwiększać ryzyko odrzucenia przeszczepu.
Nie każda choroba autoimmunologiczna automatycznie wyklucza immunoterapię. Konieczna jest jednak indywidualna ocena korzyści i ryzyka.
Lekarz powinien również wiedzieć o stosowanych lekach immunosupresyjnych, ciąży lub możliwości ciąży oraz wszystkich innych istotnych chorobach.
Czy immunoterapia działa u każdego?
Nie.
U części pacjentów leczenie pozwala uzyskać długotrwałą odpowiedź, nawet po zakończeniu podawania leku. U innych nowotwór nie odpowiada od początku albo po okresie kontroli ponownie zaczyna się rozwijać.
Nie można wcześniej z całkowitą pewnością przewidzieć, do której grupy będzie należeć konkretny pacjent.
Właśnie dlatego podczas leczenia potrzebne są regularne kontrole kliniczne, badania laboratoryjne i obrazowe.
HPV, p16 i PD-L1 – trzy różne informacje
Status HPV ma szczególne znaczenie przede wszystkim w raku części ustnej gardła. p16 jest wykorzystywane jako marker związku tego nowotworu z HPV i wpływa m.in. na sposób klasyfikowania choroby.
PD-L1 odpowiada na inne pytanie – pomaga kwalifikować pacjenta do określonych sposobów leczenia immunoterapią.
Dlatego: HPV/p16 nie jest tym samym co PD-L1.
Pacjent może mieć w wyniku zarówno oznaczenie p16, jak i PD-L1 CPS. Każdy z tych wyników ma inne znaczenie i nie powinien być interpretowany zamiennie.
→ HPV i p16 w nowotworach głowy i szyi – co oznacza wynik?
→ Wynik histopatologiczny – przewodnik dla pacjentów
Czy immunoterapia może zastąpić operację albo radioterapię?
Nie można tego stwierdzić bez znajomości dokładnego rozpoznania i stadium choroby.
W nawrotowej lub przerzutowej chorobie immunoterapia jest jednym z rodzajów leczenia systemowego.
W leczeniu okołooperacyjnym pembrolizumab nie zastępuje natomiast operacji. Jest podawany przed zabiegiem, a następnie po nim wraz z odpowiednio dobranym leczeniem uzupełniającym.
Podobnie samo pojawienie się immunoterapii nie oznacza, że radioterapia czy radiochemioterapia przestały być potrzebne. Współczesne leczenie coraz częściej polega na odpowiednim łączeniu i ustalaniu kolejności różnych metod.
O co zapytać lekarza przed rozpoczęciem immunoterapii?
Warto wiedzieć:
Jaki dokładnie lek mam otrzymać?
Jaki jest cel leczenia – wyleczenie, zmniejszenie ryzyka nawrotu czy kontrolowanie zaawansowanej choroby?
Czy potrzebne jest oznaczenie PD-L1 i jaki jest mój wynik CPS lub TPS?
Dlaczego wybrano immunoterapię samodzielnie albo w połączeniu z chemioterapią?
Jak często będzie podawany lek?
Jakie badania będą wykonywane przed kolejnymi cyklami?
Jakie objawy wymagają pilnego kontaktu?
Z kim mam się skontaktować wieczorem, w nocy lub w dni wolne?
Czy moje choroby współistniejące albo przyjmowane leki wpływają na bezpieczeństwo terapii?
Najważniejsze jest, aby pacjent znał nie tylko nazwę leku, lecz także cel całej strategii oraz sposób reagowania na możliwe działania niepożądane.
FAQ: immunoterapia w nowotworach głowy i szyi
Czy immunoterapia to chemioterapia?
Nie. Obie metody działają inaczej. Immunoterapia inhibitorami PD-1 wpływa na mechanizmy regulujące odpowiedź układu odpornościowego, natomiast chemioterapia działa bezpośrednio na komórki.
Jakie immunoterapie stosuje się w raku głowy i szyi?
W płaskonabłonkowym raku głowy i szyi zastosowanie mają m.in. pembrolizumab i niwolumab. Ich wskazania nie są jednak identyczne.
Co oznacza PD-L1 CPS?
CPS to sposób oceny ekspresji PD-L1 uwzględniający zarówno komórki nowotworowe, jak i określone komórki układu odpornościowego znajdujące się w obrębie guza.
Czy CPS = 20 oznacza, że 20 procent komórek raka ma PD-L1?
Nie. CPS nie jest prostym odsetkiem komórek nowotworowych. Do wyniku wlicza się również odpowiednio wybarwione limfocyty i makrofagi.
Czy wysoki CPS oznacza, że immunoterapia na pewno zadziała?
Nie. Wynik pomaga wybierać leczenie, ale nie gwarantuje odpowiedzi konkretnego pacjenta.
Czy pembrolizumab można podawać bez chemioterapii?
Tak, w określonych wskazaniach. W pierwszej linii przerzutowego lub nieresekcyjnego nawrotowego HNSCC z CPS ≥1 pembrolizumab może być stosowany samodzielnie albo z chemioterapią zawierającą pochodną platyny i 5-FU.
Czy immunoterapia jest stosowana tylko przy przerzutach?
Nie. Pembrolizumab ma w UE również wskazanie do leczenia okołooperacyjnego wybranych dorosłych z resekcyjnym, miejscowo zaawansowanym HNSCC i PD-L1 CPS ≥1.
Czy immunoterapia jest refundowana w Polsce?
Dostępność zależy od aktualnego obwieszczenia refundacyjnego i kryteriów programu lekowego. Europejska rejestracja wskazania nie oznacza automatycznie jego finansowania w Polsce.
Czy immunoterapia ma skutki uboczne?
Tak. Może powodować immunologiczne działania niepożądane dotyczące m.in. płuc, jelit, wątroby, skóry i gruczołów dokrewnych. Nowe lub nasilające się objawy należy zgłaszać zespołowi prowadzącemu.
Czy działania niepożądane mogą wystąpić po zakończeniu leczenia?
Tak. Niektóre reakcje immunologiczne mogą pojawić się również po ostatnim podaniu leku.
Nowotwory nosa i zatok – objawy, które łatwo pomylić z innymi chorobami
• Artykuł zaktualizowano: